dudnić


dudnić
ndk VIa, \dudnićnię, \dudnićnisz, \dudnićnij, \dudnićnił
1. «wydawać głuchy odgłos, dźwięczeć głucho; huczeć»

Deszcz dudni po dachu.

Dudnią koła, kroki po bruku.

Pociąg dudni.

Ziemia dudni pod stopami.

2. rzad. «grać, mocno uderzając w klawisze; bębnić»
3. fiz. «o dźwięku złożonym z dwóch tonów o zbliżonej częstości drgań: wzmacniać się i osłabiać okresowo»

Słownik języka polskiego . 2013.