durzyć


durzyć
ndk VIb, \durzyćrzę, \durzyćrzysz, \durzyćrzył
«wprowadzać kogoś w błąd, zawracać komuś głowę, oszukiwać; zwodzić, oszałamiać, bałamucić»

Durzyć komuś głowę.

Durzyć łatwowiernych ludzi.

durzyć się «podkochiwać się w kimś, zawracać sobie kimś głowę»

Durzyć się w kimś skrycie, bez wzajemności.


Słownik języka polskiego . 2013.

  • durzyć się — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. ndk VIIa, durzyć sięrzę się, durzyć sięrzy się {{/stl 8}}{{stl 7}} kochać się w kimś, często tego nie ujawniając {{/stl 7}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • durzenie — ↨ durzenie się n I rzecz. od durzyć (się) …   Słownik języka polskiego

  • podkochiwać się — ndk VIIIb, podkochiwać siękochuję się, podkochiwać siękochujesz się, podkochiwać siękochuj się, podkochiwać sięiwał się «kochać się w kimś trochę, z lekka, nieśmiało; durzyć się» Podkochiwał się w koleżance …   Słownik języka polskiego

  • dūžyti — ×dū̃žyti, ija ( yja), ijo ( yjo) (l. durzyć) 1. tr. kvaršinti, krimsti: Nedū̃žyk tu man galvos, aš ir be to turiu rūpesčių Ut. Dū̃žijo galvą, kol nupirko Rgv. | refl.: Ką čia dūžytis, ką čia verkti: mirė ir nebeprikelsi Bsg. 2. intr. kamuotis,… …   Dictionary of the Lithuanian Language