golizna


golizna
ż IV, CMs. \goliznaiźnie; lm D. \goliznaizn
1. zwykle blm «gołe ciało, nagość»

Świecić golizną.

przen. «brak pieniędzy; ubóstwo»
2. «miejsce gołe, szczególnie przestrzeń nie porośnięta drzewami, miejsce nieurodzajne, brak roślinności»

Golizny w lesie po wyrębie drzew.

Z daleka widoczne były golizny na polu.

Pagórek świecił golizną.

3. «surowa skóra zwierzęca pozbawiona naskórka, sierści oraz tkanki podskórnej, przygotowana do garbowania; golec»

Słownik języka polskiego . 2013.

  • golizna — I {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. ż Ia, CMc. goliznaiźnie, blm {{/stl 8}}{{stl 7}} gołe lub prawie gołe ciało; nagość : {{/stl 7}}{{stl 10}}Film pełen golizny. Skąpy strój nie przykrywał golizny. {{/stl 10}}{{stl 20}} {{/stl 20}} {{stl 20}} {{/stl… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • golizna — Świecić golizną zob. świecić 2 …   Słownik frazeologiczny

  • świecić — 1. pot. Świecić cerami, łatami, dziurami «mieć podarte, połatane ubranie, buty»: Był wychudzony, ubrany w wysmarowaną panterkę i świecące dziurami spodnie. M. Nurowska, Czyściec. 2. pot. Świecić gołym ciałem, golizną, posp. gołym tyłkiem… …   Słownik frazeologiczny

  • golec — m II, DB. goleclca; lm M. ci goleclcy, te goleclce, DB. goleclców 1. W. goleclcze (goleclcu) zwykle żart. → golas 2. W. goleclcze (goleclcu) pogard. «człowiek ubogi, biedak bez grosza» Wyszła za mąż za golca. 3. B.=M.; lm MB. goleclce → golizna w …   Słownik języka polskiego

  • nagość — ż V, DCMs. nagośćści, blm «bycie nagim, brak ubrania na ciele; nagie ciało, golizna» Wstydzić się, krępować się swej nagości. Ukazywać bez skrępowania swą nagość. przen. a) «brak właściwego pokrycia, przybrania, zapełnienia czymś (np. brak włosów …   Słownik języka polskiego

  • świecić — ndk VIa, świecićcę, świecićcisz, świeć, świecićcił 1. «być źródłem światła, wysyłać światło; promieniować światłem, blaskiem» Latarnia, lampa, żarówka świeci. Słońce świeci. Gwiazdy świecą. 2. «oświetlać coś (czymś); palić światło, np. lampę, dla …   Słownik języka polskiego