aresztant


aresztant
m IV, DB. -a, Ms. \aresztantncie; lm M. \aresztantnci, DB. -ów
przestarz. «człowiek osadzony w areszcie; aresztowany»

Słownik języka polskiego . 2013.

  • aresztant — {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. mos I, Mc. aresztantncie; lm M. aresztantnci {{/stl 8}}{{stl 7}} człowiek zatrzymany i osadzony w areszcie; aresztowany {{/stl 7}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • aresztancki — aresztanckiccy przym. od aresztant Aresztancki strój. Aresztanckie cele …   Słownik języka polskiego

  • raštuonėlis — ×raštuonė̃lis (plg. l. aresztant) sm. dem. (2) Al, Ūd kalinys, rekrūtas: Oi, sūneli, raštuonėli, ko pavirtai ąžuolėliu, o žirgelis šiaurum vėju? LTR(Klvr) …   Dictionary of the Lithuanian Language

  • aresztancki — {{/stl 13}}{{stl 8}}przym. Ib, {{/stl 8}}{{stl 7}}od rz. aresztant: Aresztancki ubiór. Aresztancka dola. {{/stl 7}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • aresztowany — {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. mos odm. jak przym. Ia, aresztowanyni {{/stl 8}}{{stl 7}} człowiek zatrzymany i osadzony w areszcie; aresztant : {{/stl 7}}{{stl 10}}Aresztowanego osadzono w celi. {{/stl 10}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień