kantor


kantor
I
m IV, D. -u, Ms. \kantororze; lm M. -y
1. «biuro fabryki, przedsiębiorstwa, zakładu; kancelaria kupca, przemysłowca, bankiera»
2. «instytucja handlowa lub bankowa; przedstawicielstwo handlowe; biuro pośrednictwa»

Kantor wymiany.

Kantor przewozowy.

3. przestarz. «długi stół w sklepie, za którym stoją sprzedający; lada»
niem. z fr.
II
m IV, DB. -a, Ms. \kantororze; lm M. -owie a. \kantororzy, DB. -ów
rel. «śpiewak, także kapelmistrz i organista w kościele protestanckim; śpiewak solista w synagodze żydowskiej; dawniej prowadzący chór, przodownik chóru w kościele katolickim»
łac.

Słownik języka polskiego . 2013.