artykulacja

artykulacja
ż I, DCMs. \artykulacjacji; lm D. \artykulacjacji (\artykulacjacyj)
1. jęz. «ruchy narządów mowy powodujące wytwarzanie głosek; wymawianie głoski»
∆ Miejsce artykulacji «miejsce największego zbliżenia narządów mowy przy artykułowaniu danej głoski»
2. med. «w dentystyce: sposób schodzenia się zębów przy zwieraniu szczęk; zgryz»
3. blm
muz. «sposób wykonania przez kogoś (np. przez instrumentalistę, śpiewaka) dźwięków sąsiadujących ze sobą, zespolonych w pewną całość muzyczną; oznaczany w nutach przez określenia: legato, staccato, glissando itp.»
4. muz. «w śpiewie (głównie koloraturowym): czyste i wyraźne realizowanie dźwięków»
‹z łac.

Słownik języka polskiego . 2013.

См. также в других словарях:

  • artykulacja — {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. ż IIa, lm D. artykulacjacji {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} wymawianie głosek; ruchy narządów mowy podczas wymawiania głosek {{/stl 7}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}2. {{/stl 12}}{{stl… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • Polnische Grammatik — Dieser Artikel beschreibt die Grammatik der polnischen Sprache unter Einbeziehung einiger sprachgeschichtlicher Anmerkungen und dialektaler Besonderheiten. Das Polnische als westslawische Sprache hat in der Deklination wie die meisten anderen… …   Deutsch Wikipedia

  • artykulacyjny — przym. od artykulacja a) w zn. 1: System artykulacyjny języka. ∆ Baza artykulacyjna «układ i ruchy narządów mowy, właściwe ludziom mówiącym określonym językiem» b) w zn. 2: Nieprawidłowość artykulacyjna zębów. c) w zn. 3: Oznaczenia, określenia,… …   Słownik języka polskiego

  • dźwięk — m III, D. u, N. dźwiękkiem; lm M. i 1. «wszelkie wrażenie słuchowe będące reakcją na bodziec zewnętrzny; brzmienie czegokolwiek; głos, szmer, hałas, zgrzyt, stuk» Dźwięki mazurka, walca. Dźwięk dzwonka, fletu, cymbałów. Maszerować przy dźwiękach… …   Słownik języka polskiego

  • dżez — m IV, D. u, Ms. dżezzie, blm «rodzaj muzyki powstały pod koniec XIX w. w USA, zespalający elementy muzyki europejskiej, afrykańskiej i amerykańskiej, charakteryzujący się specyficzną rytmiką, intonacją, artykulacją oraz powszechną praktyką gry… …   Słownik języka polskiego

  • fonetyka — ż III, CMs. fonetykayce, blm 1. jęz. «dział językoznawstwa obejmujący badanie dźwiękowej strony języka» Fonetyka eksperymentalna, opisowa. 2. jęz. «wymowa, sposób wymawiania, artykulacja głosek właściwa danemu językowi» ‹gr.› …   Słownik języka polskiego

  • jednomiejscowy — 1. «mający jedno miejsce, mieszczący jedną osobę» Jednomiejscowy szybowiec. 2. «odnoszący się do jednego miejsca» Jednomiejscowa artykulacja głosek …   Słownik języka polskiego

  • palatalny — ∆ jęz. Głoska palatalna «głoska, zwłaszcza spółgłoska, której artykulacja polega między innymi na mniej lub bardziej intensywnym kontakcie środkowej części powierzchni języka z podniebieniem twardym; głoska miękka» …   Słownik języka polskiego

  • pochylony — pochylonyleni imiesł. przymiotnikowy bierny czas. pochylić (p.) pochylony w użyciu przym., przestarz. «o samogłoskach, których artykulacja uległa ścieśnieniu, zwężeniu» Pochylone a, e, o …   Słownik języka polskiego

  • przedniojęzykowy — ∆ jęz. Spółgłoski przedniojęzykowe «spółgłoski dziąsłowe (sz, ż, cz, dż, r) i zębowe (t, d, s, z, c, dz, n, ł), których artykulacja polega na zbliżeniu lub zwarciu przedniej części języka z dziąsłami lub zębami» ∆ Samogłoski przedniojęzykowe… …   Słownik języka polskiego


Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»