kończyć


kończyć
ndk VIb, \kończyćczę, \kończyćczysz, kończ, \kończyćczył, \kończyćczony
1. «doprowadzać coś (jakąś czynność) do końca, robić coś na zakończenie; stanowić zakończenie czegoś»

Kończyć rozmowę, pracę.

Kończyć papierosa.

Kończyć książkę, list.

Kończyć pranie, sprzątanie.

Kończyć szkołę, uniwersytet, studia, kurs, naukę itp.

List kończyły pozdrowienia.

Kończyć dzień spacerem.

2. «zaprzestawać czego, kłaść kres czemu, zrywać z czym ostatecznie»

Kończyć z kartami.

Kończyć z dotychczasowym życiem.

3. rzad. «umierać, konać»
kończyć się
1. «dobiegać końca, kresu; urywać się, być zakończonym; poprzestawać na czymś; być u kresu, u krańca, u schyłku»

Ulica kończyła się placem.

Wakacje się kończą.

Wieczór się kończy.

Wszystko kończy się na obietnicach.

Na kimś kończy się ród.

◊ Nie kończący się «bardzo długi»
2. «zużywać się, wyczerpywać się, być na wyczerpaniu»

Pieniądze się kończą.

Żywność się kończy.

Kończy się cierpliwość, wytrzymałość.


Słownik języka polskiego . 2013.