napłynąć


napłynąć
dk Vb, \napłynąćnę, \napłynąćniesz, \napłynąćpłyń, \napłynąćnął, \napłynąćnęła, \napłynąćnęli, \napłynąćnąwszy - napływać ndk I, \napłynąćam, \napłynąćasz, \napłynąćają, \napłynąćaj, \napłynąćał
1. «o cieczach: cieknąc zebrać się gdzieś, wlać się do czegoś, na coś»

Napłynęło wody do piwnicy.

Woda napływa z rynny do beczki.

przen.
a) «o czymś lotnym, unoszącym się nad ziemią: przedostać się dokądś, zwykle w dużej ilości; wlecieć, nadlecieć, zbliżyć się»

Mroźne powietrze napłynęło do pokoju.

Z kuchni napływają zapachy jedzenia.

b) «o zjawiskach psychicznych lub fizjologicznych: powstać, zrodzić się w kimś; dojść do czyjejś świadomości»

Smutne myśli, złe przeczucia napływają do głowy.

Napłynęły nowe wrażenia.

c) «przybyć gdzieś gromadnie, zgromadzić się w jakimś miejscu»

Na wiec napływały rzesze młodzieży.

Do przedszkola napłynęło dużo dzieci.

d) «zostać dostarczonym, rozpowszechnionym, dojść, dotrzeć do kogoś w dużej ilości, liczbie»

Napłynęło dużo listów, paczek.

Prasa napływa codziennie.

2. «stać się pełnym jakiegoś płynu; nabiec czymś»

Twarz napłynęła krwią.

Oczy napływają łzami.


Słownik języka polskiego . 2013.