niepokój


niepokój
m I, D. \niepokójkoju; lm M. \niepokójkoje, D. \niepokójkojów (\niepokójkoi)
1. «stan psychiczny charakteryzujący się silnym pobudzeniem, napięciem, trudnościami w skupieniu myśli i działaniu; brak spokoju, równowagi; obawa, lęk»

Ciągły, gorączkowy, nieustanny niepokój.

Spojrzenie pełne niepokoju.

Niepokój wielkiego miasta.

Niepokój o dziecko, o zdrowie.

Niepokój budzi się, narasta.

Niepokój dręczy, trawi, zżera kogoś.

Opanować niepokój.

Niepokój ogarnia, przejmuje, nurtuje kogoś.

2. zwykle w lm, przestarz. «rozruchy, zamieszki, zaburzenia»

Niepokoje wojenne.

Siać, wywoływać, wzniecać niepokoje.


Słownik języka polskiego . 2013.