behawioryzm


behawioryzm
[wym. bihewioryzm]
m IV, D. -u, Ms. \behawioryzmzmie, blm
psych. «kierunek w psychologii, uznający za przedmiot badań tylko dostrzegalne zachowanie się ludzi i zwierząt, nie zaś niedostępne dla obserwatora zjawiska psychologiczne»
ang.

Słownik języka polskiego . 2013.

  • behawioryzm — {{/stl 13}}{{stl 7}}[wym. bihewioryzm a. bihawioryzm a. behawioryzm] {{/stl 7}}{{stl 8}}rz. mnż I, D. u, Mc. behawioryzmzmie, blm {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} kierunek w psychologii XX w. ukształtowany w… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień