bełkotać


bełkotać
ndk IX, \bełkotaćoczę (\bełkotaćocę), \bełkotaćoczesz (\bełkotaćocesz), \bełkotaćocz, \bełkotaćał, \bełkotaćany
1. «mówić niewyraźnie, niezrozumiale»

Bełkotać niezrozumiale, po pijanemu, przez sen.

Bełkotać coś bez związku.

2. łow. «o cietrzewiach: wydawać charakterystyczny głos w czasie toków; bulgotać»

Słownik języka polskiego . 2013.

  • bełkotać — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. ndk IIa, bełkotaćoczę || bełkotaćocę, bełkotaćocze || bełkotaćoce, bełkotaćany {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} wypowiadać słowa bardzo niewyraźnie, w sposób trudny do zrozumienia : {{/stl… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • bełkotanie — n I rzecz. od bełkotać …   Słownik języka polskiego

  • bulgotać — ndk IX, bulgotaćocze (oce), bulgotaćał 1. «o płynach: wydawać dźwięki towarzyszące wrzeniu, przelewaniu, laniu się» Rzeka bulgocze. Woda bulgocze w czajniku. Deszcz bulgotał w rynnach. 2. «o istotach żywych: wydawać dźwięki podobne do bulgotu… …   Słownik języka polskiego

  • gęgać — ndk I, gęgaćam, gęgaćasz, gęgaćają, gęgaćaj, gęgaćał gęgnąć dk Va, gęgaćnę, gęgaćniesz, gęgaćnij, gęgaćnął, gęgaćnęła, gęgaćnęli, gęgaćnąwszy 1. «o gęsiach: wydawać głos; gęgotać» 2. rzad. «mówić przez nos, bełkotać» Tak gęgał, że go nie można… …   Słownik języka polskiego

  • gulgotać — ndk IX, gulgotaćocze a. gulgotaćoce, gulgotaćał «o przelewającym się lub gotującym płynie: wydawać charakterystyczne dźwięki; o niektórych ptakach: wydawać charakterystyczne dźwięki zbliżone do odgłosu gotującego się płynu; bulgotać» Zupa w… …   Słownik języka polskiego

  • niemowa — m a. ż odm. jak ż IV, CMs. niemowawie; lm MB. y, D. niemowamów (także DB. niemowamowów tylko o mężczyznach) «człowiek pozbawiony zdolności mówienia, najczęściej głuchoniemy» Nieszczęśliwy niemowa. Biedna niemowa. Bełkotać jak niemowa. przen. żart …   Słownik języka polskiego