oburzyć


oburzyć
dk VIb, \oburzyćrzę, \oburzyćrzysz, oburz, \oburzyćrzył, \oburzyćrzony - oburzać ndk I, \oburzyćam, \oburzyćasz, \oburzyćają, \oburzyćaj, \oburzyćał
«wywołać odruch sprzeciwu, protestu, gniewu»

Jego lenistwo oburzało wszystkich.

Być oburzonym czyimś zachowaniem.

oburzyć się - oburzać się «zareagować na coś gwałtownym sprzeciwem, wybuchnąć gniewem»

Oburzyć się gwałtownie.

Oburzać się na czyjeś zachowanie.


Słownik języka polskiego . 2013.

  • oburzyć (się) — {{/stl 13}}{{stl 7}}ZOB. oburzać (się) {{/stl 7}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • oburzać się – oburzyć się — {{/stl 13}}{{stl 7}} reagować na coś gwałtownym sprzeciwem i gniewem : {{/stl 7}}{{stl 10}}Oburzała się na sprzedawców, na ich opieszałość. Oburzył się na samo wspomnienie jej postępku. {{/stl 10}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • oburzać — → oburzyć …   Słownik języka polskiego

  • oburzenie — n I 1. rzecz. od oburzyć. 2. «uczucie silnego gniewu, niezadowolenia z czegoś, sprzeciwu» Gwałtowne, ogólne, powszechne oburzenie. Czuć oburzenie. Kipieć, zawrzeć oburzeniem a. z oburzenia. Dać wyraz oburzeniu. Nie posiadać się z oburzenia.… …   Słownik języka polskiego

  • obruszyć — dk VIb, obruszyćszę, obruszyćszysz, obruszyćrusz, obruszyćszył, obruszyćszony obruszać ndk I, obruszyćam, obruszyćasz, obruszyćają, obruszyćaj, obruszyćał, obruszyćany 1. «spowodować obsunięcie się czegoś sypkiego, obwalenie się czegoś» Obruszyć… …   Słownik języka polskiego

  • poruszyć — dk VIb, poruszyćszę, poruszyćszysz, poruszyćrusz, poruszyćszył, poruszyćszony poruszać ndk I, poruszyćam, poruszyćasz, poruszyćają, poruszyćaj, poruszyćał, poruszyćany 1. «wyprowadzić z pierwotnego położenia, wprawić w ruch; ruszyć coś z miejsca» …   Słownik języka polskiego

  • powstać — dk, powstaćwstanę, powstaćwstaniesz, powstaćwstań, powstaćwstał powstawać ndk IX, powstaćwstaję, powstaćwstajesz, powstaćwaj, powstaćwał 1. «zacząć istnieć, wziąć początek; stać się, utworzyć się, wytworzyć się; ukazać się, zjawić się, wszcząć… …   Słownik języka polskiego

  • zatrząść — dk XI, zatrząśćtrzęsę, zatrząśćtrzęsiesz, zatrząśćtrząś a. zatrząśćtrzęś, zatrząśćtrząsł, zatrząśćtrzęsła, zatrząśćtrzęśli, zatrząśćtrzęsiony, zatrząśćtrząsłszy «poruszyć szybko czymś albo kimś raz po raz, spowodować wstrząs (lub wstrząsy);… …   Słownik języka polskiego

  • zgorszyć — dk VIb, zgorszyćszę, zgorszyćszysz, zgorsz, zgorszyćszył, zgorszyćszony «wywrzeć na kogoś zły, demoralizujący wpływ, spowodować zepsucie; wywołać oburzenie» Zgorszyć kogoś niewybrednymi dowcipami. zgorszyć się «zostać zgorszonym; oburzyć się»… …   Słownik języka polskiego

  • żachnąć się — dk Va, żachnąć sięnę się, żachnąć sięniesz się, żachnąć sięnij się, żachnąć sięnął się, żachnąć sięnęła się, żachnąć sięnęli się, żachnąć sięnąwszy się rzad. żachać się ndk I, żachnąć sięam się, żachnąć sięasz się, żachnąć sięają się, żachnąć… …   Słownik języka polskiego