odwrócić


odwrócić
dk VIa, \odwrócićcę, \odwrócićcisz, \odwrócićwróć, \odwrócićcił, \odwrócićcony - odwracać ndk I, \odwrócićam, \odwrócićasz, \odwrócićają, \odwrócićał, \odwrócićany
1. «skierować w inną stronę; obrócić»

Odwrócić głowę.

Odwrócić twarz do kogoś.

Odwrócić od kogoś oczy, wzrok.

Był odwrócony plecami.

2. «zmienić położenie, układ, bieg czegoś, nadając inny, przeciwny kierunek; przewrócić, obrócić na drugą stronę, w przeciwną stronę; zawrócić»

Odwrócić ubranie na lewą stronę.

Odwrócić glebę pługiem.

Odwracać kartki książki.

Odwrócić bieg rzeki.

◊ Odwrócić uwagę «skierować czyjąś uwagę na inny przedmiot»
◊ Odwrócić nieszczęście, klęskę itp. «zapobiec czemuś złemu, np. klęsce, nieszczęściu; oddalić coś zagrażającego»
pot. Odwracać kota ogonem «przedstawiać sprawę odwrotnie, niż jest, niż było w rzeczywistości, w sposób wykrętny, niezgodny z prawdą; przeinaczać, przekręcać coś»
odwrócić się - odwracać się
1. strona zwrotna czas. odwrócić - odwracać

Odwrócił się, chcąc odejść.

Odwróciła się na bok i zasnęła.

Nie patrz, odwróć się.

◊ Karta się odwróciła a) «kogoś opuściło szczęście w grze» b) «nastąpiła nagła zmiana losu»
przen. książk. «odstąpić, opuścić kogoś, coś; odsunąć się od kogoś, od czegoś, zerwać z kimś»

Po tej historii znajomi odwrócili się od niego.

Szczęście się od nich odwróciło.

2. «zostać odwróconym»

Skiby ziemi odwracały się za pługiem.


Słownik języka polskiego . 2013.

  • odwrócić — oczy «przestać patrzeć na kogoś lub na coś»: Przez chwilę nasze spojrzenia krzyżowały się, ale ona zawsze odwracała oczy, jakby spłoszona. K. Orłoś, Szklarz. Odwracać kota ogonem zob. kot 6 …   Słownik frazeologiczny

  • odwrócić (się) — {{/stl 13}}{{stl 7}}ZOB. odwracać (się) {{/stl 7}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • odwrócić się plecami — {{/stl 13}}{{stl 8}}{do kogoś {{/stl 8}}{{stl 7>> pozostawić kogoś samemu sobie : {{/stl 7}}{{stl 10}}Przyjaciele odwrócili się do niego plecami, gdy popadł w tarapaty. {{/stl 10}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • odwrócić się — Karta się (komuś) odwróciła zob. karta 5. Odwrócić się plecami do kogoś, do czegoś zob. plecy 4 …   Słownik frazeologiczny

  • odwracać – odwrócić [odciągać – odciągnąć] — {{/stl 13}}{{stl 8}}{czyjąś} {{/stl 8}}uwagę {{/stl 13}}{{stl 7}} kierować czyjąś uwagę na coś innego, uniemożliwiać komuś skupienie się na czymś; dostrzeżenie czegoś : {{/stl 7}}{{stl 10}}Zdarzenie to odwróciło uwagę widzów od walki odbywającej… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • odwracać – odwrócić [wykręcać – wykręcić] kota ogonem [do góry] — {{/stl 13}}{{stl 33}} zmieniać, wypaczać sens jakichś zdarzeń, czyjejś wypowiedzi (zwłaszcza swoich wcześniejszych obietnic), dokonywać fałszywej interpretacji czegoś :{{/stl 33}}{{stl 10}}Nie odwracaj kota ogonem! Jeszcze wczoraj obiecywałeś mi… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • odwracać się – odwrócić się — {{/stl 13}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} obracać własne ciało w inną stronę : {{/stl 7}}{{stl 10}}Odwróciła się od okna. Nie odwracaj się! – krzyknęła nauczycielka. {{/stl 10}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}2. {{/stl… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • odwracać — → odwrócić …   Słownik języka polskiego

  • odwracać — Odwrócić oczy «przestać patrzeć na kogoś lub na coś»: Przez chwilę nasze spojrzenia krzyżowały się, ale ona zawsze odwracała oczy, jakby spłoszona. K. Orłoś, Szklarz. Odwracać kota ogonem zob. kot 6 …   Słownik frazeologiczny

  • poodwracać — dk I, poodwracaćam, poodwracaćasz, poodwracaćają, poodwracaćaj, poodwracaćał, poodwracaćany 1. «o wielu: odwrócić, obrócić (kogoś lub coś) w jakimś kierunku, w jakąś stronę» Poodwracali głowy. 2. «kolejno odwrócić na drugą stronę wiele czegoś,… …   Słownik języka polskiego