odziedziczyć


odziedziczyć
dk VIb, \odziedziczyćczę, \odziedziczyćczysz, \odziedziczyćdzicz, \odziedziczyćczył, \odziedziczyćczony - rzad. odziedziczać ndk I, \odziedziczyćam, \odziedziczyćasz, \odziedziczyćają, \odziedziczyćaj, \odziedziczyćał, \odziedziczyćany
1. «dostać, otrzymać coś w spadku»

Odziedziczyć domek, ziemię po ojcu.

przen.

Kultura odziedziczona po przodkach.

2. «przejąć po rodzicach albo po przodkach cechy fizyczne lub psychiczne»

Odziedziczyć po kimś figurę, wzrost, charakter, temperament, zdolności.


Słownik języka polskiego . 2013.

  • odziedziczyć — {{/stl 13}}{{stl 17}}ZOB. {{/stl 17}}{{stl 7}}dziedziczyć {{/stl 7}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • dziedziczyć — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. ndk VIIa, dziedziczyćczę, dziedziczyćczy, dziedziczyćony {{/stl 8}}– odziedziczyć {{/stl 13}}{{stl 8}}dk VIIa {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} otrzymywać w spadku dobra materialne… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • matka — 1. Matka dzieciom «o kobiecie, która ma dzieci i poświęca im cały swój czas»: Żony ja szukał i żonę znalazł. Prawdziwą. Gospodyni z niej będzie znamienita i matka dzieciom. H. Auderska, Lato. 2. Matka natura (Matka Natura), matka ziemia (Matka… …   Słownik frazeologiczny

  • wypisać — Wypisz, wymaluj «dokładnie taki sam, tak samo»: Dziadek był brzydki. (...) Nie płacz, Dominiko – złościła się babka – bo wtedy jesteś, wypisz – wymaluj, cały Karol. Brzydsza niż normalnie. Że też to dziecko musiało odziedziczyć po nim urodę... M …   Słownik frazeologiczny

  • hektar — m IV, D. a, Ms. hektararze; lm M. y 1. «jednostka powierzchni gruntu równa 100 arom, tj. 10 000 m2 (skrót: ha)» Hektar lasu, ogrodu, ziemi. Gospodarstwo o powierzchni dziesięciu hektarów. 2. «ziemia, grunt o powierzchni 1 hektara» Plony,… …   Słownik języka polskiego

  • krew — ż V, DCMs. krwi, W. krwi, blm 1. «płynna tkanka krążąca w układzie żył i tętnic kręgowców, składająca się z płynnego osocza i krwinek; dostarcza tkankom tlen z narządów oddechowych i zabiera dwutlenek węgla, rozprowadza substancje odżywcze i… …   Słownik języka polskiego

  • przodek — m III, D. przodekdku a. przodekdka, N. przodekdkiem; lm M. przodekdki 1. «w kopalni: czoło chodnika, ściany lub komory; wyrobisko, gdzie się urabia kopalinę użyteczną lub skałę płonną» Przodek wybierkowy, węglowy. Przodek chodnikowy, szybowy,… …   Słownik języka polskiego

  • spuścizna — ż IV, CMs. spuściznaiźnie, blm 1. «to, co zostaje w spadku po kimś; spadek, dziedzictwo» Spuścizna po ojcu. Dostać, odziedziczyć, otrzymać coś w spuściźnie. Przekazać coś komuś w spuściźnie. 2. «utwory, dzieła autora, który już nie żyje»… …   Słownik języka polskiego

  • wdać — dk I, wdam, wdasz, wdadzą, wdaj, wdał, wdany wdawać ndk IX, wdaję, wdajesz, wdawaj, wdawał, wdawany, środ. «szyjąc ściągnąć nieco jedną część tkaniny tak, aby zszyć ją równo z drugą, krótszą częścią» Wdać rękaw w wykrój ramienia. wdać się wdawać… …   Słownik języka polskiego

  • wyssać — dk IX, wyssaćssę, wyssaćssiesz, wyssaćssij, wyssaćał, wyssaćany wysysać ndk I, wyssaćam, wyssaćasz, wyssaćają, wyssaćaj, wyssaćał, wyssaćany 1. «ssąc wyciągnąć z czegoś płyn, płynną substancję, także powietrze» Wyssać sok z pomarańczy. Dziecko… …   Słownik języka polskiego