odznaczyć


odznaczyć
[wym. od-znaczyć]
dk VIb, \odznaczyćczę, \odznaczyćczysz, \odznaczyćznacz, \odznaczyćczył, \odznaczyćczony - odznaczać [wym. od-znaczać] ndk I, \odznaczyćam, \odznaczyćasz, \odznaczyćają, \odznaczyćaj, \odznaczyćał, \odznaczyćany
1. «wyróżnić spośród innych przyznając order, medal itp.; dać odznaczenie»

Odznaczyć kogoś za zasługi, za waleczność.

Odznaczony orderami.

2. rzad. «znacząc oddzielić, odgraniczyć, wyodrębnić, zaznaczyć»

Odznaczyć coś w tekście.

odznaczyć się - odznaczać się
1. tylko dk «zyskać sławę, rozgłos; wsławić się, wybić się, zasłynąć»

Odznaczyć się w walce.

2. częściej dk «zostawić, zrobić ślad; odbić się, odcisnąć się»

Kleks odznaczył się na bibule.

Na obrusie odznaczyła się mokra szklanka.

3. → odznaczać się

Słownik języka polskiego . 2013.

  • odznaczyć — {{/stl 13}}{{stl 17}}ZOB. {{/stl 17}}{{stl 7}}odznaczać {{/stl 7}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • odznaczyć się — {{/stl 13}}{{stl 7}}[wym. od znaczyć się] {{/stl 7}}{{stl 8}}cz. dk VIIa, odznaczyć sięczę się, odznaczyć sięczy się {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} zdobyć sławę, uznanie; zasłynąć : {{/stl 7}}{{stl 10}}Odznaczyć …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • odznaczać — {{/stl 13}}{{stl 7}}[wym. od znaczać] {{/stl 7}}{{stl 8}}cz. ndk VIIIa, odznaczaćam, odznaczaća, odznaczaćają, odznaczaćany {{/stl 8}}{{stl 22}}– odznaczyć {{/stl 22}}{{stl 8}}dk VIIa, odznaczaćczę, odznaczaćczy, odznaczaćczony {{/stl 8}}{{stl… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • odkreślić — dk VIa, odkreślićlę, odkreślićlisz, odkreślićkreśl, odkreślićlił, odkreślićlony odkreślać ndk I, odkreślićam, odkreślićasz, odkreślićają, odkreślićaj, odkreślićał, odkreślićany «kreską, linią oddzielić, odznaczyć, odgraniczyć coś; nakreślić… …   Słownik języka polskiego

  • odznaczać — [wym. od znaczać] ndk I, odznaczaćam, odznaczaćasz, odznaczaćają, odznaczaćaj, odznaczaćał, odznaczaćany forma ndk czas. odznaczyć (p.) odznaczać się 1. forma ndk czas. odznaczyć się w zn. 1. 2. «wyróżniać się czymś, mieć jakąś właściwość, cechę… …   Słownik języka polskiego

  • odznaczenie — [wym. od znaczenie] n I 1. rzecz. od odznaczyć. 2. lm D. odznaczenieeń «wyróżnienie honorowe, zwykle w postaci gwiazdy, krzyża lub medalu, nadawane przez władze państwowe, instytucje społeczne lub naukowe za wybitne osiągnięcia w różnych… …   Słownik języka polskiego

  • pole — n I; lm D. pól 1. «obszar ziemi przeznaczony pod uprawę, nadający się do uprawy; ziemia uprawna» Żyzne pole. Pola uprawne. Pole pszenicy, żyta. Orać, uprawiać pole. Pracować na polu, w polu. ◊ Szukaj wiatru w polu «o kimś lub o czymś zaginionym,… …   Słownik języka polskiego

  • mieć — 1. Ktoś ma coś wypisane w oczach; ktoś ma coś wypisane, napisane na czole, na twarzy, pot. na gębie «po kimś widać wyraźnie, jaki ma nastrój, charakter lub jakie ma zamiary»: Miałem chyba wypisane na czole, że po długim pobycie przyjechałem z… …   Słownik frazeologiczny

  • krzyż — m II, D. a; lm M. e, D. y ( ów) 1. «przedmiot w kształcie dwóch przecinających się linii prostych; godło chrześcijaństwa (jako narzędzie męki Jezusa)» Krzyż brzozowy, żelazny. Nagrobek z krzyżem. Przysięgać na krzyż. ∆ archit. Krzyż żebrowy «dwa… …   Słownik języka polskiego

  • order — m IV, D. u, Ms. ordererze; lm M. y «wyróżnienie honorowe, zwykle w postaci gwiazdy, krzyża lub medalu, nadawane przez państwo za wybitne osiągnięcia w służbie państwowej (cywilnej i wojskowej), w różnych dziedzinach pracy zawodowej i społecznej»… …   Słownik języka polskiego