opędzić


opędzić
dk VIa, \opędzićdzę, \opędzićdzisz, opędź, \opędzićdził, \opędzićdzony - opędzać ndk I, \opędzićam, \opędzićasz, \opędzićają, \opędzićaj, \opędzićał, \opędzićany
1. «odgonić, przepędzić (zwłaszcza muchy, komary itp.), odpędzić; odganiając coś od kogoś obronić go»

Opędzać muchy od miodu.

Opędzać dziecko od much.

2. pot. «zaspokoić (najpilniejsze potrzeby); opłacić»

Opędzić koszty, wydatki.

Kawałkiem chleba opędził cały dzień.

◊ Opędzić głód «zaspokoić pierwszy głód»
opędzić się - opędzać się
1. «odgonić coś od siebie; walcząc, bijąc się z kimś obronić się przed napaścią»

Opędzać się od psów.

Opędzać się od komarów, od much.

Opędzić się przeważającej sile wroga.

2. «uwolnić się od kogoś, czegoś, wyswobodzić się od czegoś, co dręczy, nęka, co uporczywie powraca; wyzwolić się»

Nie móc się opędzić od petentów.

Nie móc się opędzić złym myślom, przeczuciom.


Słownik języka polskiego . 2013.

  • opędzać się – opędzić się — {{/stl 13}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} odpędzać coś od siebie (zwykle wymachując czymś); używając siły, bronić się przed kimś lub przed czymś : {{/stl 7}}{{stl 10}}Opędzać się od os, pszczół, komarów. Opędzić się… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • opędzać — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. ndk VIIIa, opędzaćam, opędzaća, opędzaćają, opędzaćany {{/stl 8}}– opędzić {{/stl 13}}{{stl 8}}dk VIIb, opędzaćdzę, opędzaćdzi, opędź {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} odganiać coś od kogoś… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień