biesiadnik


biesiadnik
m III, DB. -a, N. \biesiadnikkiem; lm M. \biesiadnikicy, DB. -ów
książk. «uczestnik biesiady»

Słownik języka polskiego . 2013.

  • biesiadnik — {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. mos IIa, lm M. biesiadnikicy {{/stl 8}}{{stl 7}} uczestnik biesiady : {{/stl 7}}{{stl 10}}Podochoceni biesiadnicy rozpoczęli chóralne śpiewy. {{/stl 10}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień