potopić


potopić
dk VIa, \potopićpię, \potopićpisz, \potopićtop, \potopićpiony
1. «topiąc wiele osób, zwierząt spowodować ich śmierć; kolejno zatopić, utopić wiele osób, zwierząt, rzeczy»

Potopić kocięta, szczenięta.

Potopić łodzie nieprzyjacielskie.

2. rzad. «rozpuścić, stopić wiele czegoś»

Potopić kawałki wosku.

Słońce potopiło śniegi.

potopić się
1. «o wielu (osobach lub zwierzętach): ponieść śmierć wskutek utonięcia; o wielu przedmiotach: ulec zatopieniu, pójść na dno; utonąć, zatonąć»

Potopili się podczas przeprawy.

Kajaki potopiły się w czasie burzy.

2. rzad. «roztajać kolejno, stopniowo; poroztapiać się»

Potopiły się lody w czarkach.

Pryzmy śniegu się potopiły.

3. rzad. «utopić jeden drugiego; spowodować wspólne utonięcie»

Potopili się, walcząc w wodzie.


Słownik języka polskiego . 2013.