przeciwstawienie


przeciwstawienie
n I
1. rzecz. od przeciwstawić

Przeciwstawienie dwóch postaw życiowych.

∆ W przeciwstawieniu do… «inaczej niż…; na odwrót, przeciwnie»
2. «ktoś krańcowo różniący się od kogoś innego; coś przeciwstawnego; przeciwieństwo»

Pod każdym względem była przeciwstawieniem siostry.

przeciwstawienie się rzecz. od przeciwstawić się.

Słownik języka polskiego . 2013.

  • przeciwstawienie — {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. n III, blm {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}}od cz. przeciwstawić. {{/stl 7}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}2. {{/stl 12}}{{stl 7}} ktoś skrajnie odmienny od kogoś innego; coś tworzącego… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • anty- — «pierwszy człon wyrazów złożonych» a) «oznaczający: przeciwieństwo, przeciwstawienie, przeciwdziałanie czemuś, zwalczanie kogoś, czegoś, np. antyalkoholowy, antyfaszysta, antymilitaryzm, antypasat, antytoksyna» b) «oznaczający przeciwległe… …   Słownik języka polskiego

  • antyteza — ż IV, CMs. antytezazie; lm D. antytezaez 1. «twierdzenie przeciwstawne w stosunku do innego (do tezy); niekiedy ogólniej: przeciwstawienie, przeciwieństwo, kontrast» 2. filoz. «w dialektyce Hegla: drugie stadium trójstopniowego rozwoju… …   Słownik języka polskiego

  • chyba — 1. «partykuła (łącząca się również z końcówkami trybu warunkowego czasowników) osłabiająca treść zdania lub członu zdania, do którego się odnosi, wprowadzająca odcień niepewności, przypuszczenia, możliwości czegoś, przybliżenia; być może,… …   Słownik języka polskiego

  • esencja — ż I, DCMs. esencjacji; lm D. esencjacji (esencjacyj) 1. «wyciąg (ekstrakt) z roślin aromatycznych; roztwór, najczęściej alkoholowy, naturalnych lub syntetycznych substancji zapachowych i smakowych, używany do aromatyzowania wyrobów cukierniczych …   Słownik języka polskiego

  • kontr- — «pierwszy człon wyrazów złożonych oznaczający przeciwieństwo, przeciwstawienie, czynność przeciwną tej, którą wyraża druga część wyrazu, np. kontrargument, kontrrewolucja, kontrwywiad (kontra przed spółgłoską, np. kontrafałda, kontraskarpa)» ‹fr …   Słownik języka polskiego

  • protest — m IV, D. u, Ms. protesteście; lm M. y 1. «ostre wystąpienie przeciw jakiemuś działaniu uważanemu za niesłuszne; przeciwstawienie się, sprzeciw» Gwałtowny, stanowczy, oficjalny protest. Pisemny protest. Protest przeciw najeźdźcy, przemocy, gwałtom …   Słownik języka polskiego

  • przecież — «wyraz oznaczający przeciwstawienie, kontrast, wynikanie, rację czegoś» Czemu nie wychodzisz, przecież już późno. Nie gniewaj się na niego, to przecież dziecko. Nie wierzysz, a przecież to prawda. Musisz pojechać, bo przecież tam czekają na… …   Słownik języka polskiego

  • wieczność — ż V, DCMs. wiecznośćści, blm 1. «nieskończoność w czasie, trwanie bez początku i końca, wieczne trwanie» Wieczność materii. 2. «czas bardzo długi» Czekanie na wyrok wydawało się wiecznością. Dzień dłuży się jak wieczność. 3. «według wierzeń… …   Słownik języka polskiego

  • zaprzeczenie — n I 1. rzecz. od zaprzeczyć. 2. lm D. zaprzeczenieeń «słowa, pismo zaprzeczające czemuś, negujące coś» ∆ praw. Zaprzeczenie ojcostwa «orzeczenie sądu stwierdzające, że mąż matki nie jest ojcem dziecka zrodzonego w czasie trwania małżeństwa» 3.… …   Słownik języka polskiego