przygarbić

przygarbić
dk VIa, \przygarbićbię, \przygarbićbisz, \przygarbićgarb, \przygarbićbił, \przygarbićbiony
rzad. «nieco zgarbić; przygiąć»

Przygarbić plecy.

Szedł przygarbiony pod ciężarem plecaka.

przygarbić się «stać się zgarbionym; pochylić się ku ziemi»

Przygarbił się na starość.

Plecy przygarbiły się od noszenia ciężarów, tobołów.


Słownik języka polskiego . 2013.

Игры ⚽ Поможем написать реферат

Look at other dictionaries:

  • przygarbić — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. dk VIIb, przygarbićbię, przygarbićbi, przygarbićbiony {{/stl 8}}{{stl 7}} zmienić normalną pozycję na nieco pochyloną, wykrzywioną; zgarbić : {{/stl 7}}{{stl 10}}Przygarbił plecy. Wiatr przygarbił stary dom. {{/stl 10}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • przygarbić się — {{/stl 13}}{{stl 7}} stać się zgarbionym, skrzywić sobie kręgosłup, pochylić się ku ziemi, nabawić się garbu : {{/stl 7}}{{stl 10}}Przygarbił się po chorobie. Pies przygarbił się ze starości. Dom się przygarbił. Przygarbiła się, szyjąc na… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • przygiąć — dk Xc, przygiąćgnę, przygiąćgniesz, przygiąćgnij, przygiąćgiął, przygiąćgięła, przygiąćgięli, przygiąćgięty, przygiąćgiąwszy przyginać ndk I, przygiąćam, przygiąćasz, przygiąćają, przygiąćaj, przygiąćał, przygiąćany «zgiąwszy przychylić,… …   Słownik języka polskiego

  • skulić — dk VIa, skulićlę, skulićlisz, skul, skulićlił, skulićlony, skulićleni «skurczyć, zgiąć, pochylić, zwykle części ciała» Skulić ramiona. Skulić głowę ze strachu. Skulić nogi z zimna. Siedział skulony na tapczanie. skulić się «skulić, ściągnąć… …   Słownik języka polskiego

Share the article and excerpts

Direct link
Do a right-click on the link above
and select “Copy Link”