przynęta

przynęta
ż IV, CMs. \przynętaęcie; lm D. \przynętaęt
«pokarm umieszczony w zastawianych sieciach, na wędkach, w pułapkach itp., w celu zwabienia zwierzyny łownej, ryb, ptaków»

Przynęta dla ryb, na ptaki.

Łowić ryby na przynętę.

◊ Na przynętę «dla zachęty; chcąc kogoś zwabić, wciągnąć w zasadzkę»
przen.

Przynętą dla złodzieja było otwarte okno.


Słownik języka polskiego . 2013.

Игры ⚽ Поможем решить контрольную работу

Look at other dictionaries:

  • przynęta — {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. ż Ia, CMc. przynętaęcie {{/stl 8}}{{stl 7}} rzecz (zwykle pokarm lub jego atrapa) umieszczana gdzieś w celu zwabienia, upolowania, złowienia zwierzęcia : {{/stl 7}}{{stl 10}}Łowić ryby na sztuczną przynętę. Przynęta na… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • błystka — ż III, CMs. błystkatce; lm D. błystkatek «przynęta z lśniącego metalu z haczykiem lub kotwiczką imitującą rybę do łowienia na wędkę ryb, głównie drapieżnych; błyszcz, błyszczka, błyszczyk» …   Słownik języka polskiego

  • dobijak — m III, D. a, N. dobijakkiem; lm M. i zool. «Hyperoplus lanceolatus, niewielka ryba morska z rodziny dobijakowatych, poławiana masowo jako przynęta do połowów na haczyki» …   Słownik języka polskiego

  • gruntówka — ż III, CMs. gruntówkawce; lm D. gruntówkawek 1. «wędka bez spławika, której sznurek jest obciążony w ten sposób, że haczyk z przynętą spoczywa na dnie» Łowić gruntówką. Zarzucać gruntówkę. 2. pot. «farba służąca do gruntowania» …   Słownik języka polskiego

  • nektar — m IV, D. u, Ms. nektararze; lm M. y 1. «według wierzeń starożytnych Greków: napój bogów stanowiący z ambrozją jedyny ich pokarm» przen. «napój bardzo smaczny, wyborny (albo wydający się takim spragnionemu)» 2. «napój owocowy otrzymywany z… …   Słownik języka polskiego

  • pławik — m III, D. a, N. pławikkiem; lm M. i 1. «korek, kawałek kory, stosiny pióra lub celuloidu umocowany do żyłki wędki, utrzymujący haczyk z przynętą na właściwej głębokości i sygnalizujący moment chwytania przynęty przez rybę; spławik» 2. → pława w… …   Słownik języka polskiego

  • pływak — m III, D. a, N. pływakkiem 1. B.=D.; lm M. pływakacy, DB. ów «ten, kto płynie, pływa; ten, kto umie pływać, uprawia sport pływacki (rzadziej o zwierzęciu umiejącym pływać)» W zawodach brali udział najlepsi pływacy. Wydry są znakomitymi pływakami …   Słownik języka polskiego

  • ponęta — ż IV, CMs. ponętaęcie; lm D. ponętaęt 1. «to, co nęci, pociąga, kusi, wzbudza pożądanie; rzecz, cecha pociągająca, kusząca; pokusa, urok» Ponętą były jej oczy. Tancerki kusiły ponętami ciała. Muzyka dodawała ponęty spotkaniu. 2. łow. «przynęta» 3 …   Słownik języka polskiego

  • powłoka — ż III, CMs. powłokaoce; lm D. powłokaok 1. «warstwa jakiejś substancji powlekająca, okrywająca powierzchnię czegoś; wierzchnia, zewnętrzna strona czegoś; osłona» Powłoka ochronna. Powłoka lodowa. ∆ Powłoka balonu «cienka, lekka, nieprzepuszczalna …   Słownik języka polskiego

  • rosówka — ż III, CMs. rosówkawce; lm D. rosówkawek środ. «dżdżownica będąca przynętą dla ryb» …   Słownik języka polskiego

Share the article and excerpts

Direct link
Do a right-click on the link above
and select “Copy Link”