puszcza

puszcza
ż II, DCMs. \puszczaczy; lm D. puszcz
«las dziewiczy, pierwotny, o dużej powierzchni, nie przeobrażony działalnością człowieka; czasem także: większy kompleks leśny»

Dziewicza, głucha, nieprzebyta, pierwotna puszcza.

Jechać do puszczy.

◊ Głos wołającego (rzad. wołający) na puszczy «słowa, apel nie znajdujące oddźwięku, nie słuchane, lekceważone, trafiające w próżnię»

Słownik języka polskiego . 2013.


Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»