rozrzucać


rozrzucać
ndk I, \rozrzucaćam, \rozrzucaćasz, \rozrzucaćają, \rozrzucaćaj, \rozrzucaćał, \rozrzucaćany - rozrzucić dk VIa, \rozrzucaćcę, \rozrzucaćcisz, \rozrzucaćrzuć, \rozrzucaćcił, \rozrzucaćcony
1. «rzucać, ciskać w różne strony, rzucając rozpraszać»

Rozrzucać nasiona.

Rozrzucić nawóz na polu.

Rozrzucić piasek na śliskiej drodze.

◊ Rozrzucać pieniądze garściami «wydawać dużo pieniędzy; szafować pieniędzmi»
2. «umieszczać w różnych miejscach, na dużej przestrzeni, w pewnej odległości od siebie, rozstawiać, rozkładać; porzucać bezładnie, zostawiać wiele rzeczy nie na swoim miejscu»

Rozrzucono ich po różnych domach, hotelach, kwaterach.

Rozrzucić ulotki, broszury.

Dzieci rozrzucały zabawki po całym pokoju.

Artykuły rozrzucone po różnych czasopismach.

Domy rozrzucone wśród drzew.

Żołnierze rozrzuceni w tyralierę.

Poskładać rozrzucone rzeczy.

3. «burzyć, rozwalać coś wzniesionego; rozsypywać, przewracać, rozbierać»

Rozrzucić kopiec, stertę, stóg.

Rozrzucili szałas.

rozrzucać się - rozrzucić się
1. zwykle dk, rzad. «rozbiec się, rozjechać się w różne strony; rozproszyć się»

Oddziały rozrzuciły się po całym terenie.

2. zwykle dk, rzad. «ulec rozrzuceniu, rozsypaniu, rozproszeniu»

Włosy rozrzuciły jej się na poduszce.


Słownik języka polskiego . 2013.

  • rozrzucać — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. ndk VIIIa, rozrzucaćam, rozrzucaća, rozrzucaćają, rozrzucaćany {{/stl 8}}– rozrzucić {{/stl 13}}{{stl 8}}dk VIIb, rozrzucaćcę, rozrzucaćci, rozrzucaćrzuć, rozrzucaćcony {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • rozrzucać — pieniądze, złoto garściami zob. pieniądz 4 …   Słownik frazeologiczny

  • rozpraszać — ndk I, rozpraszaćam, rozpraszaćasz, rozpraszaćają, rozpraszaćaj, rozpraszaćał, rozpraszaćany rozproszyć dk VIb, rozpraszaćszę, rozpraszaćszysz, rozpraszaćprosz, rozpraszaćszył, rozpraszaćszony 1. «prósząc rozsypywać, rozsiewać, rozrzucać;… …   Słownik języka polskiego

  • rozkopywać — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. ndk Ib, rozkopywaćpuję, rozkopywaćpuje, rozkopywaćany {{/stl 8}}– rozkopać {{/stl 13}}{{stl 8}}dk IIa, rozkopywaćpię, rozkopywaćpie, rozkopywaćany {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} kopiąc… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • garść — 1. Brać się, wziąć się (mocno), zebrać się w garść, w karby, pot. w kupę «opanować się, przezwyciężyć chwilę słabości, zebrać siły, otrząsnąć się z przygnębienia, lenistwa, apatii»: Zresztą wszystkie jesteśmy niewyspane, a tu jak na złość trzeba… …   Słownik frazeologiczny

  • pieniądz — 1. pot. Ciężkie, drogie, duże, grube pieniądze; ciężka, duża, gruba, grubsza forsa, gotówka, suma, sumka; ciężki grosz «duża kwota pieniędzy»: (...) jako jedyny z łódzkich fabrykantów miał prawdziwy tytuł arystokratyczny, kupiony za ciężkie… …   Słownik frazeologiczny

  • złoto — 1. Czarne złoto «węgiel kamienny»: W okresie międzywojennym głównym naszym bogactwem był węgiel kamienny. Dzisiaj wydobycie tego czarnego złota wzrosło czterokrotnie i wynosi przeszło 120 milionów ton. Jestem 7/1968. 2. Ktoś, coś (jest) jak złoto …   Słownik frazeologiczny

  • garść — ż V, DCMs. garśćści; lm M. garśćście a. garśćści, D. garśćści 1. «dłoń złożona w sposób umożliwiający zaczerpnięcie, uchwycenie, objęcie czegoś» Ściskać w garści monetę. ◊ Czerpać pełną garścią albo pełnymi garściami «czerpać obficie, w dużej… …   Słownik języka polskiego

  • grzebać — ndk IX, grzebaćbię, grzebaćbiesz, grzeb, grzebaćał, grzebaćany rzad. grzebnąć dk Va, grzebaćnę, grzebaćniesz, grzebaćnij, grzebaćnął, grzebaćnęła, grzebaćnęli, grzebaćnąwszy 1. «rozgarniać, rozrzucać coś, przerzucać szukając, przetrząsać; gmerać… …   Słownik języka polskiego

  • pryskać — ndk I, pryskaćam, pryskaćasz, pryskaćają, pryskaćaj, pryskaćał, pryskaćany prysnąć dk Va, pryskaćnę, pryśniesz, pryśnij, pryskaćnął (prysł), pryskaćnęła (prysła), pryskaćnęli, pryskaćnąwszy 1. «rozrzucać, wyrzucać krople albo drobne cząstki… …   Słownik języka polskiego