rozstawić


rozstawić
dk VIa, \rozstawićwię, \rozstawićwisz, \rozstawićstaw, \rozstawićwił, \rozstawićwiony - rozstawiać ndk I, \rozstawićam, \rozstawićasz, \rozstawićają, \rozstawićaj, \rozstawićał, \rozstawićany
1. «postawić wiele osób lub rzeczy w różnych miejscach, rozmieścić w pewnej odległości jedno od drugiego, ustawić w pewnym porządku»

Rozstawić straże, warty.

Rozstawić myśliwych na stanowiskach.

Rozstawić zawodników w biegu sztafetowym.

Rozstawić talerze, kieliszki na stole.

Gęsto rozstawione kioski.

∆ Rozstawić nogi «rozsunąć szeroko nogi, stanąć w rozkroku»
posp. Rozstawiać kogoś po kątach, rozstawiać komuś rodzinę po kątach «besztać kogoś, wymyślać, ubliżać komuś»
2. «postawić jakiś sprzęt, rozprostowując, rozsuwając jego składane elementy (nóżki, podpórki, ramiona), czyniąc go gotowym do użytku»

Rozstawić leżak, sztalugi.

rozstawić się - rozstawiać się «ustawić się, rozmieścić się w pewnej odległości od siebie, w różnych miejscach»

Rozstawili się wzdłuż drogi, co kilkanaście metrów.


Słownik języka polskiego . 2013.

  • rozstawić — Rozstawiać kogoś po kątach zob. kąt 7 …   Słownik frazeologiczny

  • rozstawić (się) — {{/stl 13}}{{stl 7}}ZOB. rozstawiać (się) {{/stl 7}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • rozstawiać się – rozstawić się — {{/stl 13}}{{stl 7}} rozmieszczać się, ustawiać się w pewnej odległości od siebie, w odstępach : {{/stl 7}}{{stl 10}}Uczniowie rozstawili się w rzędach. {{/stl 10}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • porozstawiać — dk I, porozstawiaćam, porozstawiaćasz, porozstawiaćają, porozstawiaćaj, porozstawiaćał, porozstawiaćany 1. «rozstawić wiele rzeczy w różnych miejscach, w pewnej odległości od siebie» Porozstawiać talerze na stole. Porozstawiać namioty na łące.… …   Słownik języka polskiego

  • rozstawienie — n I 1. rzecz. od rozstawić. 2. «porządek, sposób, w jaki coś rozstawiono, ugrupowano, układ czegoś» ∆ Rozstawienie oczu, kości policzkowych «odległość od siebie oczu, kości policzkowych w linii prostej» rozstawienie się rzecz. od rozstawić się …   Słownik języka polskiego

  • czujka — ż III, CMs. czujkajce; lm D. czujkajek 1. «człowiek lub oddział postawiony na straży, wysłany w teren w celu zasięgnięcia wiadomości o nieprzyjacielu; warta, czaty» Rozstawić, wzmocnić czujki. 2. techn. «samoczynne urządzenie ostrzegające, czułe… …   Słownik języka polskiego

  • koń — m I, DB. konia; lm M. konie, D. koni 1. «Equus caballus, ssak nieparzystokopytny z rodziny koniowatych, roślinożerny; hodowany jako zwierzę domowe, pociągowe lub wierzchowe; żyje także w stanie dzikim» Gniady, bułany, rączy koń. Koń cugowy,… …   Słownik języka polskiego

  • obława — ż IV, CMs. obławawie; lm D. obławaaw 1. «polowanie z nagonką na grubego zwierza» Obława na dziki, na niedźwiedzie. 2. «ludzie wchodzący w skład nagonki» Nawoływania obławy. Rozstawić obławę. 3. «akcja (policyjna, wojskowa itp.) polegająca na… …   Słownik języka polskiego

  • placówka — ż III, CMs. placówkawce; lm D. placówkawek 1. «miejsce bronione, przeznaczone do obrony; miejsce postoju wojskowego oddziału ubezpieczającego» Placówka strażnicza, pograniczna. Wysunięta placówka. Stanąć na placówce. 2. «niewielki oddział… …   Słownik języka polskiego

  • rozbić — dk Xa, rozbićbiję, rozbićbijesz, rozbićbij, rozbićbił, rozbićbity rozbijać ndk I, rozbićam, rozbićasz, rozbićają, rozbićaj, rozbićał, rozbićany 1. «uderzeniem, uderzeniami rozłupać coś na części, na kawałki; stłuc przez upuszczenie czegoś lub… …   Słownik języka polskiego