brukać


brukać
ndk I, \brukaćam, \brukaćasz, \brukaćają, \brukaćaj, \brukaćał, \brukaćany
książk. «brudzić, plamić, walać, kalać»

Brukać biel obrusa, śniegu.

przen. «nieszlachetnym czynem, nieetycznym postępowaniem przynosić ujmę czemuś nieskazitelnemu, plamić moralnie»

Brukać honor, opinię.

Brukać sumienie, duszę.

brukać się strona zwrotna czas. brukać

Brukać się w błocie.

przen.

Brukać się oszustwem, szalbierstwem.


Słownik języka polskiego . 2013.

  • brukać — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. ndk VIIIa, brukaćam, brukaća, brukaćają, brukaćany {{/stl 8}}– zbrukać {{/stl 13}}{{stl 8}}dk VIIIa {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} podniośle lub żartobliwie: brudzić, plamić coś idealnie… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • brukać się – zbrukać się — {{/stl 13}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} żartobliwie: brudzić się {{/stl 7}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}2. {{/stl 12}}{{stl 7}} podniośle: dopuszczać się czynów moralnie nagannych : {{/stl 7}}{{stl 10}}Brukać się… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • брукать — I брукать I. пачкать, марать , зап., по Розвадовскому (RS 2, 78 и сл.), связано с польск. brukac – то же, которое относится к польск. brud грязь , brudzic пачкать , как польск. bɫąkac блуждать – к bɫądzic (см. Бернекер 1, 62). Ср. бруд. Скорее… …   Этимологический словарь русского языка Макса Фасмера

  • Генрикова книга — Памятник Генриковой книге в Брукалицах Liber fundationis claustri sanctae Mariae Virginis in Heinrichow (польск …   Википедия

  • brukanie — ↨ brukanie się n I rzecz. od brukać (się) …   Słownik języka polskiego

  • brukati — brȕkati nesvrš. <prez. ām, pril. sad. ajūći, gl. im. ānje> DEFINICIJA 1. (koga) sramotiti koga 2. (se) sramotiti se ETIMOLOGIJA prasl. *brukati (rus. brukát: uprljati, polj. brukać) …   Hrvatski jezični portal

  • zbrukać (się) — {{/stl 13}}{{stl 17}}ZOB. {{/stl 17}}{{stl 7}}brukać (się) {{/stl 7}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień