schorowany

schorowany
\schorowanyni
«taki, który długo i ciężko chorował, wycieńczony chorobami»

Schorowany starzec.

Blade, schorowane oblicze.


Słownik języka polskiego . 2013.

Игры ⚽ Нужно сделать НИР?

Look at other dictionaries:

  • schorowany — {{/stl 13}}{{stl 8}}przym. Ia, schorowanyni {{/stl 8}}{{stl 7}} cierpiący na wiele dolegliwości, wyniszczony długotrwałą chorobą : {{/stl 7}}{{stl 10}}Schorowana staruszka. Schorowane dziecko. {{/stl 10}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • trup — 1. pot. Choćbym, żebym miał paść trupem, (to)...; prędzej trupem padnę, nim... «powiedzenie używane w sytuacji, kiedy ktoś w żadnym wypadku nie chce się na coś zgodzić, pozwolić na coś, czy czegoś zrobić»: Choćbym miał paść trupem, nie pozwolę,… …   Słownik frazeologiczny

  • dziadzina — m odm. jak ż IV, CMs. dziadzinanie; lm M. dziadzinany, DB. dziadzinanów «z politowaniem, współczuciem, z sympatią o dziadku» Schorowany dziadzina …   Słownik języka polskiego

  • grat — m IV, DB. a, Ms. gratacie; lm M. y pot. «przedmiot małowartościowy, najczęściej stary, zniszczony mebel, sprzęt domowy; rupieć» Pokój zastawiony gratami. Jego samochód to już grat. przen. «człowiek stary, schorowany, niedołężny» ‹niem.› …   Słownik języka polskiego

  • gruchot — m IV, Ms. gruchotocie 1. D. u zwykle blm «silny łoskot, odgłos spadających, uderzających o coś przedmiotów» Coś spada z gruchotem. 2. D. a; lm M. y pot. «rzecz zniszczona, zużyta, stara» Z auta zrobił się już gruchot. 3. DB. a; lm M. y, DB. ów… …   Słownik języka polskiego

  • schorzały — schorzałyali «osłabiony, wycieńczony chorobą; schorowany» Był tak schorzały, że nie wychodził już z domu …   Słownik języka polskiego

  • starzec — m II, DB. starca 1. W. starcze; lm M. starcy, DB. starców «człowiek stary, sędziwy» Czcigodny, dostojny starzec. Schorowany, zniedołężniały, zdziecinniały, zgrzybiały starzec. 2. lm MB. starce bot. «Senecio, roślina zielna, krzew lub drzewo z… …   Słownik języka polskiego

  • trup — m IV, DB. a; lm M. y, D. ów, B.=M. «ciało zmarłego człowieka, zwłoki; niekiedy ciało padłego zwierzęcia, padlina» Trup ludzki. Trup konia, niedźwiedzia. Trupy poległych. Stosy trupów na pobojowisku. Blady, zimny jak trup. ◊ Trup ściele się gęsto… …   Słownik języka polskiego

  • wrak — m III, D. a a. u, N. wrakkiem; lm M. i «zatopiony lub uszkodzony, nie nadający się do użytku statek» Wrak jachtu. Wraki okrętów zatopionych podczas wojny. przen. a) «zniszczony pojazd, zniszczona maszyna» Wrak zestrzelonego samolotu. b) pot.… …   Słownik języka polskiego

  • kiepski — {{/stl 13}}{{stl 8}}przym. Ib, kiepskiscy {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 8}}pot. {{/stl 8}}{{stl 7}} marny, nędzny, lichy, zły : {{/stl 7}}{{stl 10}}Kiepski gospodarz. Kiepski film, sztuka. Kiepska droga, szkoła,… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

Share the article and excerpts

Direct link
Do a right-click on the link above
and select “Copy Link”