brzeszczot


brzeszczot
m IV, D. -u a. -a, Ms. \brzeszczotocie; lm M. -y
1. «część broni siecznej (od rękojeści w dół) służąca do kłucia lub cięcia; głownia, klinga»
2. techn. «część tnąca piły (piłki) w postaci stalowej taśmy z naciętymi zębami, przystosowana do zamocowania w oprawie lub do osadzenia na wrzecionie obrabiarki»

Słownik języka polskiego . 2013.

  • brzeszczot — {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. mnż I, D. u || a, Mc. brzeszczotocie {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} płaska stalowa, tnąca część piły lub piłki, mająca zęby na jednym lub obu brzegach : {{/stl 7}}{{stl 10}}Złamać… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • klinga — ż III, CMs. klingandze; lm D. kling «ostrze broni siecznej: szabli, szpady, floretu itp.: głownia, brzeszczot» ‹niem.› …   Słownik języka polskiego

  • wyrzynarka — ż III, CMs. wyrzynarkarce; lm D. wyrzynarkarek 1. techn. «piła ręczna o wąskim brzeszczocie oraz kabłąku z rury stalowej napinającym brzeszczot, służąca do wyrzynania otworów i wykrojów w drewnie» 2. techn. «obrabiarka do drewna, w której… …   Słownik języka polskiego

  • klinga — {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. ż Ib, CMc. klingandze {{/stl 8}}{{stl 7}} ostrze, najważniejsza część broni siecznej (szpady, szabli, floretu) od rękojeści w dół; brzeszczot, głownia <niem.> {{/stl 7}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień