także


także
1. «również, też»

My także lubimy wycieczki.

Pójdziecie wszyscy, ty także.

Sprzątnęła starannie pokój, a także kuchnię.

Gdy skończył pracę, przyłączył się także do gości.

2. przestarz. «partykuła nadająca ironiczne, ujemne zabarwienie wyrazowi, do którego się odnosi»

Także dowcip!

Także pomysły!


Słownik języka polskiego . 2013.

  • także — {{/stl 13}}{{stl 8}}mod., ofic. {{/stl 8}}{{stl 7}} tym wyrazem mówiący stwierdza, że dany stan rzeczy jest pod pewnymi względami podobny do innego stanu rzeczy, zwłaszcza tego, o którym była mowa wcześniej; też, również : {{/stl 7}}{{stl 10}}On… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • nie tylko..., ale i [ale również, ale także, ale też] — {{/stl 13}}{{stl 8}}spój. {{/stl 8}}{{stl 7}} wyrażenie łączące zdania współrzędne, a także równorzędne części zdań; przyłączane treści stanowią istotne uzupełnienie, rozszerzenie treści poprzednich; mówiący chce podkreślić ważność elementu po… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • a także — {{/stl 13}}{{stl 8}}spój. {{/stl 8}}{{stl 7}} wyrażenie łączące zdania współrzędne bądź równorzędne części zdań o treści uzupełniającej : {{/stl 7}}{{stl 10}}Uczeń źle się zachowuje, a także jest mało pilny. {{/stl 10}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • nie tylko..., lecz i [lecz również, lecz także, lecz też] — {{/stl 13}}{{stl 8}}spój., ofic., {{/stl 8}}{{stl 7}}to samo co nie tylko..., ale i: Nie tylko opiekowała się matką, lecz i chorym bratem. Skończył nie tylko ekonomię, lecz również prawo. Ten film bawi nie tylko dzieci, lecz także dorosłych. Nie… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • by — (także z końcówkami osobowymi: bym, byś, byśmy, byście) «cząstka składowa form trybu warunkowego» a) «pisana łącznie z formami osobowymi czasownika, z niektórymi spójnikami i partykułami» Przeczytałbyś tę książkę. Gdybym chciał, mógłbym się uczyć …   Słownik języka polskiego

  • również — «także, też» Zaprosili do zabawy również i jego. Jutro wyjeżdżamy i oni również. Jest surowy dla wszystkich, również dla siebie …   Słownik języka polskiego

  • róg — m III, D. rogu, N. rogiem; lm M. rogi 1. zwykle w lm «parzyste wyrostki kostne otoczone pochwami rogowymi, wewnątrz puste, występujące na kości czołowej u pustorożców (np. u krowy, żubra, antylopy); także wyrostki kostne u jeleniowatych… …   Słownik języka polskiego

  • chór — {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. mnż I, D. u, Mc. chórze {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} zespół śpiewaków wykonujących wspólnie wokalne utwory lub części dzieł muzycznych; także grupa aktorów zespołowo i jednocześnie… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • ciągnąć — I {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. ndk IVa, ciągnąćnę, ciągnąćnie, ciągnąćnij, ciągnąćnął, ciągnąćnęli {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} powodować przemieszczanie się czegoś stawiającego opór; wlec, przeciągać, prowadzić :… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • obrona — {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. ż Ia, CMc. obronanie, zwykle w lp {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} odpieranie ataku na kogoś lub na coś, zwykle z użyciem broni i odpowiedniego sprzętu; bronienie (się) : {{/stl 7}}{{stl… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień