cechować


cechować
ndk IV, cechuję, cechujesz, cechuj, \cechowaćował, \cechowaćowany
1. «stanowić cechę czyjąś a. czegoś; być właściwym komuś, czemuś; charakteryzować, znamionować»

Kogoś cechuje spryt, energia, pracowitość.

Styl autora cechuje prostota.

2. «opatrywać coś cechą (znakiem); znaczyć, znakować, stemplować»

Cechować drzewa do wyrębu.

Cechować wyroby ze złota, srebra.

Cechować przyrządy pomiarowe.

cechować się «odznaczać się, charakteryzować się»

Cechować się temperamentem, zdolnościami.


Słownik języka polskiego . 2013.

  • cechować — I {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. ndk Ia, cechowaćchuję, cechowaćchuje, cechowaćany, {{/stl 8}}– nacechować {{/stl 13}}{{stl 8}}dk Ia {{/stl 8}}{{stl 7}}, {{/stl 7}}{{stl 22}}ocechować {{/stl 22}}{{stl 8}}dk Ia {{/stl 8}}{{stl 7}} umieszczać na… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • cechować się — {{/stl 13}}{{stl 7}} mieć swoistą, wyróżniającą się cechę; charakteryzować się, odznaczać się czymś : {{/stl 7}}{{stl 10}}Ktoś cechuje się odwagą, skromnością, pracowitością. Miniony rok cechował się wzrostem produkcji przemysłowej. {{/stl 10}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • charakteryzować — ndk IV, charakteryzowaćzuję, charakteryzowaćzujesz, charakteryzowaćzuj, charakteryzowaćował, charakteryzowaćowany 1. «określać, opisywać charakterystyczne cechy kogoś lub czegoś» Trafnie charakteryzować znajomych. 2. «występować jako… …   Słownik języka polskiego

  • rządzić się — Coś rządzi się własnymi prawami «coś opiera się na swoistych regułach, zasadach»: Świat telewizyjnego ekranu rządzi się swymi własnymi prawami. Na potrzeby TV stworzono nawet pewien schemat zachowań i cech kulturowych, które mają cechować… …   Słownik frazeologiczny

  • cecha — ż III, CMs. cesze; lm D. cech 1. «element odróżniający lub charakteryzujący pod jakimś względem istoty lub przedmioty, ich czynności i stany, oraz procesy i zjawiska zachodzące w otaczającej rzeczywistości; właściwość, rys, znamię» Cecha… …   Słownik języka polskiego

  • cechowanie — n I rzecz. od cechować …   Słownik języka polskiego

  • czoło — n III, Ms. czole; lm D. czół 1. «górna część twarzy powyżej oczu; u zwierząt: część głowy pomiędzy skrońmi» Czoło białe, gładkie. Czoło niskie, wyniosłe, wysokie. Czoło sklepione, szerokie, wąskie, wypukłe. Myślące czoło. ◊ Miedziane, wytarte… …   Słownik języka polskiego

  • kodować — ndk IV, kodowaćduję, kodowaćdujesz, kodowaćduj, kodowaćował, kodowaćowany 1. «wyrażać informacje, porozumiewać się za pomocą kodu» Kodować dane dla maszyny cyfrowej. Kodować wiadomość alfabetem Morse a. 2. «cechować coś umownymi znakami» Kodować… …   Słownik języka polskiego

  • ludzki — ludzkidzcy 1. «dotyczący człowieka, ludzi, należący do człowieka» Ludzkie głosy. Ludzka mowa. Ludzkie gadanie. Ludzka praca. Ludzka życzliwość. Ludzki wysiłek. Czaszka ludzka, szkielet ludzki …   Słownik języka polskiego

  • miara — ż IV, CMs. mierze; lm D. miar 1. «wielkość przyjęta za jednostkę porównawczą przy pomiarach wielkości fizycznych tego samego rodzaju» Miary handlowe. Miara długości, objętości, powierzchni, ciężaru. Miary czasu. Układ, system miar. Wzorzec miary …   Słownik języka polskiego