trącić


trącić
dk VIa, \trącićcę, \trącićcisz, trąć, \trącićcił, \trącićcony
1. forma dk czas. trącać (p.)
2. ndk
«wydzielać niemiłą woń, mieć nieprzyjemny, przykry zapach; zalatywać»

Wino trąciło pleśnią.

◊ Coś trąci myszką «coś jest przestarzałe, niemodne, staroświeckie»
□ Czym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość trąci.przen. «odznaczać się czymś w pewnym stopniu, zawierać elementy czegoś (często w odniesieniu do przestarzałych zjawisk)»

Jego dowcip trącił cynizmem.

Ta prawda trąci banałem.


Słownik języka polskiego . 2013.