uzbroić


uzbroić
dk VIa, uzbroję, \uzbroićisz, uzbrój, \uzbroićił, uzbrojony - uzbrajać ndk I, \uzbroićam, \uzbroićasz, \uzbroićają, \uzbroićaj, \uzbroićał, \uzbroićany
1. «wyposażyć, zaopatrzyć w narzędzia walki, w broń, w sprzęt wojskowy»

Uzbroić armię, wojsko, żołnierzy, policjantów, strażników.

Uzbroić oddział w karabiny, w pistolety, w broń maszynową, w granaty.

Dobrze, źle uzbrojeni żołnierze.

Wojownicy uzbrojeni w łuki, dzidy.

Wozy bojowe uzbrojone w broń palną.

Bandyta uzbrojony w nóż.

Uderzyć ręką uzbrojoną w kastet.

∆ Uzbrajać zapalnik «czynić zapalnik gotowym do działania, przemieszczając poszczególne jego części i mechanizmy»
pot. Ktoś uzbrojony po zęby «ktoś zaopatrzony we wszelką potrzebną broń»
2. «zaopatrzyć w narzędzia pracy, w przyrządy pomocnicze lub ochronne»

Robotnicy uzbrojeni w kilofy i łopaty.

Geometra uzbrojony w przyrządy miernicze.

∆ Oglądać coś, widzieć itp. nie uzbrojonym okiem «oglądać coś, widzieć bez pomocy przyrządów optycznych, gołym okiem»
∆ Oglądać coś, widzieć okiem uzbrojonym w lupę, lunetę itp. «oglądać coś, widzieć przez lupę, lunetę»
3. «wyposażyć w maszyny, przyrządy; założyć instalacje, urządzenia ochronne»

Uzbroić przedsiębiorstwo, wytwórnię w nowoczesny sprzęt.

Uzbroić plac budowy w tymczasowe instalacje, drogi, bocznice kolejowe.

bud. Uzbroić teren «wyposażyć przeznaczony pod zabudowę teren w podziemne instalacje wodociągowe, kanalizacyjne, elektryczne itp.»
uzbroić się - uzbrajać się
1. «zaopatrzyć się w broń, w narzędzia walki; zgromadzić broń, środki walki i obrony»

Chłopcy uzbroili się w kije.

Uzbroili się jak na wojnę.

◊ Uzbroić się w cierpliwość «nakazać sobie cierpliwość, opanowanie»
przen.

Uzbroić się w argumenty nie do obalenia.

2. «zaopatrzyć się w narzędzia pracy, w przyrządy pomocnicze lub ochronne»

Uzbroić się w narzędzia.

Uzbroić się w łopaty, w grabie.


Słownik języka polskiego . 2013.

  • uzbroić — Oglądać, widzieć, zobaczyć itp. coś uzbrojonym okiem «oglądać, widzieć coś przez lupę, lunetę, mikroskop itp.» …   Słownik frazeologiczny

  • uzbroić się — w cierpliwość «starać się być cierpliwym, opanowanym»: – Domyślam się, ile nerwów musiało ojca to czekanie kosztować. – Nieważne. Uzbroiłem się w cierpliwość. T. Breza, Urząd …   Słownik frazeologiczny

  • uzbrajać się – uzbroić się — {{/stl 13}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} wyposażać się w broń, sprzęt wojskowy; zbroić się, gromadzić broń, zaopatrywać się : {{/stl 7}}{{stl 10}}Rebelianci uzbroili się w pistolety maszynowe. {{/stl 10}}{{stl 20}}… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • uzbrajać się — Uzbroić się w cierpliwość «starać się być cierpliwym, opanowanym»: – Domyślam się, ile nerwów musiało ojca to czekanie kosztować. – Nieważne. Uzbroiłem się w cierpliwość. T. Breza, Urząd …   Słownik frazeologiczny

  • uzbrajać — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. ndk VIIIa, uzbrajaćam, uzbrajaća, uzbrajaćają, uzbrajaćany {{/stl 8}}– uzbroić {{/stl 13}}{{stl 8}}dk VIIb, uzbrajaćoję, uzbrajaćoi, uzbrajaćrój, uzbrajaćojony {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • cierpliwość — Święta, anielska cierpliwość «wielka, niewyczerpana cierpliwość»: Jacek i Anna znali się przynajmniej od dwudziestu lat i lubili, to znaczy Jacek uwielbiał ją prowokować i wykłócać się z nią o tak zwane sprawy zasadnicze, a Anna znosiła to z… …   Słownik frazeologiczny

  • uzbrojenie — n I 1. rzecz. od uzbroić. 2. «broń, sprzęt bojowy, w który wyposażone jest wojsko, jednostka wojskowa lub pojedynczy żołnierz; każde narzędzie walki, w które ktoś jest wyposażony» Uzbrojenie artyleryjskie, rakietowe, strzeleckie. Uzbrojenie… …   Słownik języka polskiego

  • oglądać — coś okiem nieuzbrojonym zob. nieuzbrojony. Oglądać coś uzbrojonym okiem zob. uzbroić …   Słownik frazeologiczny

  • oko — 1. Ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało «zwrot podkreślający wyjątkowość i rzadkość czegoś»: (...) jeżeli zaufacie Ewangelii – zobaczycie rzeczy, których ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, a które Bóg przygotował dla tych, co Go… …   Słownik frazeologiczny

  • widzieć — Być dobrze, mile lub źle itp. widzianym a) «mieć gdzieś, u kogoś dobrą lub złą opinię, być gdzieś chętnie lub niechętnie przyjmowanym»: Miał szczęście do ludzi, mimo braku majątku był wszędzie dobrze widziany i wkrótce ożenił się z Jadwigą… …   Słownik frazeologiczny