wybąkać

wybąkać
dk I, \wybąkaćam, \wybąkaćasz, \wybąkaćają, \wybąkaćaj, \wybąkaćał, \wybąkaćany
wybąknąć dk Va, \wybąkaćnę, \wybąkaćniesz, \wybąkaćnij, \wybąkaćnął, \wybąkaćnęła, \wybąkaćnęli, \wybąkaćnięty, \wybąkaćnąwszy - rzad. wybąkiwać ndk VIIIb, \wybąkaćkuję, \wybąkaćkujesz, \wybąkaćkuj, \wybąkaćiwał, \wybąkaćiwany,
pot. «wymówić coś niewyraźnie, nieśmiało; nieudolnie przeczytać coś na głos»

Wybąkać usprawiedliwienie, przeproszenie.


Słownik języka polskiego . 2013.

Игры ⚽ Поможем сделать НИР

Look at other dictionaries:

  • wybąkać — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. dk VIIIa, wybąkaćam, wybąkaća, wybąkaćają, wybąkaćany {{/stl 8}}{{stl 7}}, {{/stl 7}}{{stl 22}}wybąknąć {{/stl 22}}{{stl 8}}dk IVa, wybąkaćnę, wybąkaćnie, wybąkaćnij, wybąkaćnął, wybąkaćnęli {{/stl 8}}{{stl 7}}… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • wyjąkać — dk I, wyjąkaćam, wyjąkaćasz, wyjąkaćają, wyjąkaćaj, wyjąkaćał, wyjąkaćany «jąkając się wypowiedzieć coś, wybąkać» Wyjąkać słowo, coś niezrozumiałego. Nie mógł nic wyjąkać. Z trudem wyjąkał, o co mu chodzi …   Słownik języka polskiego

Share the article and excerpts

Direct link
Do a right-click on the link above
and select “Copy Link”