wybudować

wybudować
dk IV, \wybudowaćduję, \wybudowaćdujesz, \wybudowaćduj, \wybudowaćował, \wybudowaćowany
«wznieść jakiś obiekt, budowlę; zbudować, pobudować»

Wybudować dom, garaż, szkołę.

Wybudować miasto, port.

Wybudować nowe osiedla, dzielnice.


Słownik języka polskiego . 2013.

Игры ⚽ Нужно сделать НИР?

Look at other dictionaries:

  • wybudować (się) — {{/stl 13}}{{stl 7}}ZOB. budować (się) I {{/stl 7}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • budować się I– wybudować się — {{/stl 13}}{{stl 8}}pot. {{/stl 8}}{{stl 7}} budować dla siebie dom mieszkalny : {{/stl 7}}{{stl 10}}Budować się przez kilka lat. Budować się bez zezwolenia. Wybudować się na działce pod lasem. {{/stl 10}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • domek — m III, D. domekmku, N. domekmkiem; lm M. domekmki zdr. od dom (zwykle w zn. 1) Domek drewniany, murowany, parterowy, jednopiętrowy. Domek jednorodzinny. Domek z ogródkiem, z garażem. Wybudować, postawić domek. ∆ Fiński domek «drewniany parterowy… …   Słownik języka polskiego

  • grobla — ż I, DCMs. groblali, lm D. groblali a. groblabel 1. «wał ziemny usypany w celu spiętrzenia wody w rzece, rozdzielenia wód stojących (np. stawów) lub zabezpieczenia przed wylaniem» Długa, wąska, wysoka grobla. Usypać wybudować groblę. Rzeka… …   Słownik języka polskiego

  • nabudować — dk IV, nabudowaćduję, nabudowaćdujesz, nabudowaćduj, nabudowaćował, nabudowaćowany «wybudować dużo czegoś» Nabudowano w okolicy wiele szklarni. nabudować się «zbudować wiele czegoś; zmęczyć się budowaniem» Nabudował się tych fabryk, zasłużył na… …   Słownik języka polskiego

  • nadbudować — dk IV, nadbudowaćduję, nadbudowaćdujesz, nadbudowaćduj, nadbudowaćował, nadbudowaćowany nadbudowywać ndk VIIIa, nadbudowaćowuję, nadbudowaćowujesz, nadbudowaćowuj, nadbudowaćywał, nadbudowaćywany «wybudować nową część nad jakąś wykończoną budowlą …   Słownik języka polskiego

  • operetka — ż III, CMs. operetkatce; lm D. operetkatek 1. «sceniczny utwór muzyczny o charakterze rozrywkowym, w którym fragmenty śpiewane i instrumentalne przeplatane są scenami mówionymi i układami tanecznymi» Lekka, wesoła operetka. Grać, wystawiać… …   Słownik języka polskiego

  • położyć — dk VIb, położyćżę, położyćżysz, położyćłóż, położyćżył, położyćżony 1. «umieścić coś na czymś, zwykle poziomo, na płask; kładąc oprzeć coś na czymś» Położyć chleb na stole. Położyć dłonie na klawiszach. Położyć rękę na sercu, palec na ustach.… …   Słownik języka polskiego

  • prowizorka — ż III, CMs. prowizorkarce; lm D. prowizorkarek pot. «budynek, urządzenie itp. wykonane prowizorycznie, postawione na krótki okres; stan tymczasowości, prowizoryczność» Zlikwidować prowizorkę i wybudować coś solidnego …   Słownik języka polskiego

  • upust — m IV, D. u, Ms. upustuście; lm M. y 1. «odprowadzenie nadmiaru cieczy, pary lub gazu ze zbiornika albo z jakiegoś urządzenia» Dzięki szybkiemu upustowi ciśnienie pary spadło. Upust wody ze zbiornika retencyjnego. ∆ med. Upust krwi «zabieg… …   Słownik języka polskiego

Share the article and excerpts

Direct link
Do a right-click on the link above
and select “Copy Link”