wykształcenie


wykształcenie
n I
1. rzecz. od wykształcić.
2. blm
«zasób wiedzy zdobytej przez kogoś (zwykle w jakimś zakładzie naukowym); zasób wiedzy określony programem zakładu naukowego, umożliwiający np. wykonywanie zawodu»

Wykształcenie ogólne, zawodowe.

Wykształcenie humanistyczne, matematyczne, techniczne.

Wykształcenie domowe.

Dać komuś wykształcenie.

Mieć, zdobyć odpowiednie wykształcenie.

∆ Wykształcenie podstawowe «zasób wiedzy zdobytej przez kogoś w szkole podstawowej»
∆ Wykształcenie średnie «zasób wiedzy zdobytej przez kogoś w szkole średniej»
∆ Wykształcenie wyższe «zasób wiedzy zdobytej przez kogoś w wyższej uczelni»
∆ Lekarz, prawnik itp. z wykształcenia «o kimś, kto skończył studia medyczne, prawnicze itp.»
wykształcenie się rzecz. od wykształcić się.

Słownik języka polskiego . 2013.

  • wykształcenie — I {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. n III, blm, {{/stl 8}}{{stl 7}}od cz. wykształcić. {{/stl 7}}{{stl 20}} {{/stl 20}} {{stl 20}} {{/stl 20}}wykształcenie II {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. n III, blm {{/stl 8}}{{stl 7}} pewien zasób wiedzy, umiejętności,… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • człowiek — m III, DB. a, W. u a. (podniośle) człowiekecze, N. człowiekkiem; lm p. ludzie 1. «Homo sapiens, istota żywa z rodziny człowiekowatych, z rzędu naczelnych wyróżniająca się wśród innych najwyższym rozwojem psychiki i życia społecznego, jedyna… …   Słownik języka polskiego

  • ludzie — DB. ludziedzi, N. ludźmi; lp → człowiek, forma supletywna rzeczownika człowiek a) w zn. 1: Ludzie nauki, teatru. Ludzie pióra. Ludzie epoki odrodzenia, oświecenia. Tłum, gromada, grupka, garstka ludzi. Wiele ludzi. Dwoje, troje ludzi (o… …   Słownik języka polskiego

  • piękny — pięknyni, pięknyniejszy 1. «odznaczający się pięknem kształtów, barw, dźwięków itp.; mający dużą wartość moralną» Piękne kwiaty, krzewy. Piękny dzień, wieczór. Piękna pogoda. Piękna kobieta, dziewczyna. Piękni chłopcy. Piękne oczy, rysy twarzy.… …   Słownik języka polskiego

  • pokształcić — dk VIa, pokształcićcę, pokształcićcisz, pokształcićkształć, pokształcićcił «dać wykształcenie kilku lub wielu osobom, wykształcić jedną po drugiej» Pokształcił wszystkie dzieci. pokształcić się 1. «o wielu osobach: zostać wykształconym, zdobyć… …   Słownik języka polskiego

  • szkoła — ż IV, CMs. szkole; lm D. szkół 1. «instytucja oświatowo wychowawcza, której zadaniem jest kształcenie i wychowanie; siedziba tej instytucji» Szkoła ogólnokształcąca, zawodowa. Szkoła męska, żeńska, koedukacyjna. Szkoła baletowa, górnicza,… …   Słownik języka polskiego

  • średni — 1. «znajdujący się pośrodku między małym a dużym; pośredni pod względem miary, objętości, ilości, siły, wielkości itp.» Średni wzrost. Średnia fortuna. Średnie tempo. Średnie pokolenie. Była średnią w rodzeństwie. ∆ fiz. rad. Fale średnie «fale… …   Słownik języka polskiego

  • wykształcić — dk VIa, wykształcićcę, wykształcićcisz, wykształcićkształć, wykształcićcił, wykształcićcony wykształcać ndk I, wykształcićam, wykształcićasz, wykształcićają, wykształcićaj, wykształcićał, wykształcićany 1. tylko dk «dać komuś wykształcenie,… …   Słownik języka polskiego

  • szkolić się – wyszkolić się — {{/stl 13}}{{stl 7}} zdobywać umiejętności, wykształcenie w jakiejś dziedzinie; uzupełniać wykształcenie : {{/stl 7}}{{stl 10}}Szkolić się na mechanika, operatora, kierowcę. Wyszkolić się na kursie. {{/stl 10}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • Mariusz Pudzianowski — Born February 7, 1977 (1977 02 07) (age 34) Biała Rawska, Poland …   Wikipedia