wykształcony


wykształcony
\wykształconyceni
imiesł. przymiotnikowy bierny czas. wykształcić (p.)
wykształcony w użyciu przym. «mający ukończoną jakąś szkołę, szczególnie wyższą uczelnię, mający znaczny zasób wiedzy»

Ktoś wszechstronnie wykształcony.

Gruntownie, starannie wykształcony humanista.


Słownik języka polskiego . 2013.

  • wykształcony — {{/stl 13}}{{stl 8}}przym. Ia, wykształconyceni {{/stl 8}}{{stl 7}} o człowieku: mający zasób wiedzy większy niż przeciętnie spotykany; taki, który ukończył szkołę ponadpodstawową, a zwłaszcza wyższą uczelnię : {{/stl 7}}{{stl 10}}Przeciętnie… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • rzecz — 1. Brać się, wziąć się do rzeczy «przystępować, przystąpić do jakiejś pracy, zaczynać, zacząć działać»: „Chłopaki” ostro wzięli się do rzeczy. Najwyższy złapał „drugiego” za głowę i podniósł na wysokość pół metra. W tym czasie inny wskoczył na… …   Słownik frazeologiczny

  • słowo — 1. przestarz. Być (z kimś) po słowie «być (z kimś) zaręczonym»: – Żeni się pan? – Tak, po słowie jesteśmy. I. Newerly, Pamiątka. 2. Chwytać, łapać kogoś za słowa (słówka) «zwracać złośliwie uwagę na formę wypowiedzi, nie na jej treść, dopatrywać… …   Słownik frazeologiczny

  • towarzyszka — życia, dozgonna towarzyszka (życia) «żona, małżonka; także: kobieta pozostająca z danym mężczyzną w długoletnim związku»: (...) to był porządny wykształcony człowiek... ceniony pedagog, wychowawca młodzieży, działacz. No i co? zostawił swoją… …   Słownik frazeologiczny

  • bebop — [wym. bibop] m IV, D. u, Ms. beboppie, blm muz. «styl dżezowy w muzyce, wykształcony na początku lat czterdziestych XX w. na wschodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych; muzyka w tym stylu» ‹ang.› …   Słownik języka polskiego

  • bywały — bywałyali «taki, który dużo podróżował, przebywał gdzieś, znający świat; rzadziej: doświadczony, obyty» Był to człowiek bywały, wykształcony. Uchodził za bywałego w świecie, za granicą …   Słownik języka polskiego

  • człowiek — m III, DB. a, W. u a. (podniośle) człowiekecze, N. człowiekkiem; lm p. ludzie 1. «Homo sapiens, istota żywa z rodziny człowiekowatych, z rzędu naczelnych wyróżniająca się wśród innych najwyższym rozwojem psychiki i życia społecznego, jedyna… …   Słownik języka polskiego

  • ćwierćinteligent — m IV, DB. a, Ms. ćwierćinteligentncie; lm M. ćwierćinteligentnci, DB. ów pogard. «człowiek mało wykształcony, którego nie można zaliczyć do inteligencji» …   Słownik języka polskiego

  • fachowo — 1. «w zakresie fachu, pod względem fachowym» Fachowo uzdolniony, wykształcony. 2. «z fachową znajomością rzeczy» Oceniać fachowo budowę. Szyć fachowo. Wykonać coś fachowo …   Słownik języka polskiego

  • gruntownie — gruntownieej przysłów. od gruntowny Gruntownie wykształcony. Zmienić coś gruntownie …   Słownik języka polskiego