wyrzynarka


wyrzynarka
ż III, CMs. \wyrzynarkarce; lm D. \wyrzynarkarek
1. techn. «piła ręczna o wąskim brzeszczocie oraz kabłąku z rury stalowej napinającym brzeszczot, służąca do wyrzynania otworów i wykrojów w drewnie»
2. techn. «obrabiarka do drewna, w której narzędziem roboczym jest wąska, cienka, prosta piła; używana w stolarstwie do wyrzynania otworów i wykrojów w płaskich elementach drewnianych»

Słownik języka polskiego . 2013.

  • laubzega — ż III, CMs. laubzegaedze; lm D. laubzegaeg → wyrzynarka w zn. 1 ‹niem.› …   Słownik języka polskiego