zalegać


zalegać
ndk I, \zalegaćam, \zalegaćasz, \zalegaćają, \zalegaćaj, \zalegaćał - zalec a. zalegnąć dk Vc, \zalegaćlegnę, \zalegaćlegniesz, \zalegaćlegnij, \zalegaćległ, \zalegaćlegli, \zalegaćległszy
1. «pokrywać, zajmować jakąś przestrzeń (zwykle o dużej liczbie, ilości czegoś); o ludziach: będąc w wielkiej liczbie wypełniać sobą jakąś przestrzeń»

Chmury zalegały niebo.

Tłumy zaległy ulice.

Kurz zalegał meble.

Śnieg zalegał pola, na polach.

Po krzesłach, na podłodze zalegały książki, stare czasopisma.

◊ Zaległa cisza, zaległo milczenie; zaległa ciemność «zrobiło się cicho, ciemno, nastąpiła cisza, ciemność»
2. zwykle ndk «opóźniać wykonanie czegoś, nie wykonywać czegoś, nie płacić za coś w terminie; mieć dług, mieć w czymś zaległości»

Zalegać z robotą, z prenumeratą, z czynszem, z ratami.

Zalegać z opłatą, w opłatach, z podatkami, w podatkach.

Podatnicy zalegali za dwa miesiące.

3. zwykle ndk «być nie wykonanym, nie załatwionym, nie zapłaconym, nie wypłaconym we właściwym czasie»

Jakaś praca, robota zalega.

Czynsz, dług, opłata, podatek, procent, rata, wynagrodzenie, wypłata zalega.

4. tylko ndk, geol. «o złożach mineralnych, pokładach czegoś: występować»

Węgiel zalega tu stosunkowo płytko.

Pokłady torfu zalegają w całej dolinie.


Słownik języka polskiego . 2013.