zarzucić


zarzucić
dk VIa, \zarzucićcę, \zarzucićcisz, \zarzucićrzuć, \zarzucićcił, \zarzucićcony - zarzucać ndk I, \zarzucićam, \zarzucićasz, \zarzucićają, \zarzucićaj, \zarzucićał, \zarzucićany
1. «rzucając zawiesić, zaczepić coś na czymś; przerzucić przez coś»

Zarzucić worek na plecy.

Zarzucić karabin na ramię.

Zarzucić kotwicę, cumy.

∆ Zarzucić wędkę, sieć «rzucić do wody haczyk z przynętą, wpuścić sieć»
◊ Zarzucić komuś ręce na szyję «objąć kogoś rękami, ramionami za szyję»
2. «rzucając wiele czegoś pokryć, zakryć, wypełnić coś czymś»

Zarzucić stół książkami, papierami.

Zarzucić scenę kwiatami.

Zarzucić rów, dół kamieniami.

◊ Zarzucić czymś, np. owocami rynek, sklepy «dostarczyć na rynek, do sklepów wiele jakichś towarów, np. owoców; wyprodukować wiele czegoś»
przen.

Zarzucić kogoś pytaniami, argumentami, słowami.

3. «położyć coś na wierzchu czegoś; przykryć czymś, zasłonić coś»

Zarzucić kilimek na tapczan.

Łóżko zarzucone kapą.

4. «ubrać się w coś, nałożyć coś na siebie z pośpiechem, zwykle nie wkładając rąk w rękawy, nie zapinając, nie zawiązując czegoś»

Zarzucić szal na ramiona.

Zarzucić płaszcz, pelerynę.

5. «poczytać coś komuś za złe; obwinić, oskarżyć o coś»

Zarzucić komuś kłamstwo, fałsz, lenistwo, niedbalstwo, zdradę.

6. «przestać zajmować się czymś; zaniedbać coś, zrezygnować z czegoś; porzucić»

Zarzucić naukę, studia.

Zarzucić palenie papierosów.

Zarzucić jakiś zwyczaj.

7. zwykle dk «rzuciwszy coś niedbale, byle gdzie zagubić, zapodziać, zawieruszyć»

Zarzucić gdzieś klucze.

8. «o pojeździe mechanicznym będącym w ruchu: ześlizgnąć się tylnymi kołami w bok na śliskiej jezdni; nieosobowo: spowodować takie ześlizgnięcie się, przechylenie się pojazdu»

Samochód zarzucił na zakręcie.

Wozy zarzucało na śliskiej jezdni.

zarzucić się pot. «zapodziać się, zagubić się, zawieruszyć się»

Notatki gdzieś się zarzuciły.


Słownik języka polskiego . 2013.

  • zarzucić — I {{/stl 13}}{{stl 23}}ZOB. {{/stl 23}}{{stl 33}}zarzucać {{/stl 33}}{{stl 20}} {{/stl 20}} {{stl 20}} {{/stl 20}}zarzucić II {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. dk VIIb, zarzucićcę, zarzucićci, zarzucićrzuć, zarzucićcony {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • zarzucać — → zarzucić …   Słownik języka polskiego

  • zarzucać — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. ndk VIIIa, zarzucaćam, zarzucaća, zarzucaćają, zarzucaćany {{/stl 8}}– zarzucić {{/stl 13}}{{stl 8}}dk VIIb, zarzucaćcę, zarzucaćci, zarzucaćrzuć, zarzucaćcony {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • ramię — n V, D. ramięmienia; lm M. ramięmiona, D. ramięmion 1. «staw łączący łopatkę z barkiem wraz z otaczającym go mięśniem; bark» Szerokie, wąskie, spadziste, proste ramiona. Iść z czymś (np. ze strzelbą, z kosą) na ramieniu. Przewiesić, przerzucić… …   Słownik języka polskiego

  • krowa — 1. Dojna krowa «źródło dużego i stałego dochodu»: (...) wojewoda wykorzystuje Skarb Państwa w charakterze dojnej krowy. TV rep 1994. 2. Święta krowa «o kimś, kogo nie wolno krytykować, komu nie wypada niczego zarzucić»: Wielu politykom wydaje się …   Słownik frazeologiczny

  • kupa — 1. pot. Trzymać się kupy a) «o ludziach i zwierzętach: trzymać się razem, stanowić solidarną gromadę»: Za mną! – wołali konwojenci, w których wstąpił duch władzy. – Uważać, żeby się nie pogubić! Trzymać się kupy! J. Wittlin, Sól. b) «o… …   Słownik frazeologiczny

  • słowo — 1. przestarz. Być (z kimś) po słowie «być (z kimś) zaręczonym»: – Żeni się pan? – Tak, po słowie jesteśmy. I. Newerly, Pamiątka. 2. Chwytać, łapać kogoś za słowa (słówka) «zwracać złośliwie uwagę na formę wypowiedzi, nie na jej treść, dopatrywać… …   Słownik frazeologiczny

  • boa — ndm 1. m «Boa constrictor, wąż z rodziny dusicieli, żyjący w krajach tropikalnych, głównie w lasach; poluje nocą na ssaki i ptaki» 2. n «rodzaj długiego kołnierza z futra, z piór, przypominającego kształtem węża» Puchowe boa. Boa z królików.… …   Słownik języka polskiego

  • brzemię — n V, D. brzemięmienia; lm M. brzemięmiona, D. brzemięmion «ciężar, ładunek, zwłaszcza dźwigany na plecach lub oburącz przed sobą; wielka ilość czego» Ciężkie, wielkie brzemię czego (np. bielizny, chrustu, siana). Dźwigać (na barkach), włożyć na… …   Słownik języka polskiego

  • cuma — ż IV, CMs. cumamie; lm D. cum mors. «lina do cumowania lub do holowania statków» Rzucić, zarzucić cumy. Statek stoi na cumach. Cuma puściła. ‹niem.› …   Słownik języka polskiego