zarzut


zarzut
m IV, D. -u, Ms. \zarzutucie; lm M. -y
«słowa zawierające ujemną ocenę czegoś, zastrzeżenie, pretensję do kogoś o coś»

Bezpodstawny, nieuzasadniony zarzut.

Poważny, słuszny zarzut.

Zarzut tchórzostwa, oszustwa, zdrady.

Narażać się na zarzut.

Uwolnić się od zarzutu.

Bronić się przed stawianym zarzutem.

Usprawiedliwić się z zarzutu.

Spotkać się z jakimś zarzutem.

Wystąpić z zarzutem pod czyimś adresem, przeciw komuś.

Wysuwać, kierować przeciw komuś zarzuty.

Robić, stawiać komuś zarzuty.

Jakiś zarzut ciąży na kimś, dotyczy czegoś.

◊ Stanąć (zwykle przed sądem) pod zarzutem czegoś «zostać obwinionym o coś»
◊ Bez zarzutu «doskonale, znakomicie, nie budząc żadnych zastrzeżeń»
◊ Być wobec kogoś bez zarzutu «zachowywać się wobec kogoś nienagannie»

Słownik języka polskiego . 2013.

  • zarzut — {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. mnż I, D. u, Mc. zarzutucie {{/stl 8}}{{stl 7}} ustna lub pisemna wypowiedź, obwiniająca kogoś o coś, negatywnie oceniająca kogoś, oskarżająca, zawierająca jakieś pretensje do kogoś : {{/stl 7}}{{stl 10}}Stawiać komuś… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • poważny — poważnyni, poważnyniejszy 1. «zachowujący powagę, pełen powagi; dostojny, majestatyczny» Poważny człowiek. Poważna matrona. Poważny tłum. ◊ Poważny wiek, poważne lata «wiek podeszły, sędziwy, późne lata życia człowieka» 2. «wyrażający powagę,… …   Słownik języka polskiego

  • Лешек — Lestek или Leszek Рисунок Валерия Эльяш Радзиковского, вторая пол …   Википедия

  • Земовит (князь полян) — В Википедии есть статьи о других людях с именем Земовит. Земовит Siemowit …   Википедия

  • ciężki — ciężkiżcy, ciężkiższy 1. «mający duży ciężar, dużo ważący; dający się z trudem dźwigać» Ciężki kamień, bagaż, pakunek, plecak. Ciężka zbroja. Ciężki wóz z węglem. Jesteś cięższa niż ja. ∆ Ciężki bombowiec «bombowiec przystosowany do zabierania… …   Słownik języka polskiego

  • inkryminacja — ż I, DCMs. inkryminacjacji; lm D. inkryminacjacji (inkryminacjacyj) książk. «oskarżenie, zarzut; inkryminowanie» ‹śrdwłc.› …   Słownik języka polskiego

  • insynuacja — ż I, DCMs. insynuacjacji; lm D. insynuacjacji (insynuacjacyj) «przypisywanie, wmawianie komuś postępków, myśli, intencji itp. nieprawdziwych, krzywdzących daną osobę; niesłuszny zarzut, wymysł (o kimś)» Złośliwe insynuacje. Insynuacje pod czyimś… …   Słownik języka polskiego

  • inwektywa — ż IV, CMs. inwektywawie; lm D. inwektywayw książk. «zarzut obrażający, zniewaga słowna, obelga» Rzucać na kogoś inwektywy. ‹z łac.› …   Słownik języka polskiego

  • nieprzekonujący — «taki, który nie może całkowicie przekonać, budzący wątpliwości, zastrzeżenia; nieprzekonywający» Nieprzekonujący dowód, zarzut. Nieprzekonujące argumenty. Nieprzekonujące uzasadnienie …   Słownik języka polskiego

  • odciąć — dk Xc, odetnę, odetniesz, odetnij, odciąćciął, odciąćcięła, odciąćcięli, odciąćcięty odcinać ndk I, odciąćam, odciąćasz, odciąćają, odciąćaj, odciąćał, odciąćany 1. «odłączyć, oddzielić coś od czegoś, od całości cięciem» Odciąć gałąź. Odciąć… …   Słownik języka polskiego