zdmuchnąć


zdmuchnąć
dk Va, \zdmuchnąćnę, \zdmuchnąćniesz, \zdmuchnąćnij, \zdmuchnąćnął, \zdmuchnąćnęła, \zdmuchnąćnęli, \zdmuchnąćnięty, \zdmuchnąćnąwszy - zdmuchiwać ndk VIIIb, zdmuchuję, zdmuchujesz, zdmuchuj, \zdmuchnąćiwał, \zdmuchnąćiwany
1. «dmuchnąwszy usunąć coś skądś; o wietrze: zwiać coś, kogoś skądś»

Zdmuchnąć popiół ze stolika.

Zdmuchnąć pyłek z kołnierza.

Wiatr zdmuchnął śnieg z parapetu.

◊ Zdmuchnąć komuś coś lub kogoś sprzed nosa «ubiec kogoś w czymś, zabrać komuś coś lub kogoś»
◊ Zdmuchiwać proch przed kimś, sprzed czyichś stóp «być bardzo troskliwym w stosunku do kogoś; być całkowicie uległym wobec kogoś, gotowym na wszelkie usługi»
2. «dmuchnąwszy zgasić płomień»

Zdmuchnąć świecę.

3. pot. «zjeść szybko, łapczywie, wszystko do końca»

Zdmuchnął całą salaterkę sałatki.


Słownik języka polskiego . 2013.

  • zdmuchnąć — Zdmuchiwać proch przed kimś, sprzed czyichś stóp, nóg zob. proch 7. Zdmuchnąć komuś coś, kogoś sprzed nosa zob. nos 20 …   Słownik frazeologiczny

  • zdmuchiwać — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. ndk Ib, zdmuchiwaćchuję, zdmuchiwaćchuje, zdmuchiwaćany {{/stl 8}}– zdmuchnąć {{/stl 13}}{{stl 8}}dk IVa, zdmuchiwaćnę, zdmuchiwaćnie, zdmuchiwaćnij, zdmuchiwaćnął, zdmuchiwaćnęli {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • nos — 1. Coś kręci, wierci kogoś w nosie «coś drażni czyjś węch, wywołuje uczucie pieczenia, swędzenia w nosie»: (...) dopiero westchnął z ulgą, kiedy się znaleźli w podsieniach domu i na świeżym powietrzu. Zapach ciężkich pachnideł wiercił mu jeszcze… …   Słownik frazeologiczny

  • zdmuchiwać — proch przed kimś, sprzed czyichś stóp, nóg zob. proch 7. Zdmuchnąć komuś coś, kogoś sprzed nosa zob. nos 20 …   Słownik frazeologiczny

  • nos — m IV, D. a, Ms. nossie; lm M. y 1. «narząd powonienia, u kręgowców wyższych także początek dróg oddechowych; u ludzi najbardziej wystająca część twarzy znajdująca się między oczami i czołem a ustami» Cienki, długi, duży, krzywy, mały, mięsisty,… …   Słownik języka polskiego

  • świeca — ż II, DCMs. świecacy; lm D. świec 1. «rodzaj pałeczki z parafiny, stearyny lub wosku z knotem w środku, służącej po zapaleniu jako sztuczne źródło światła» Świeca stearynowa, woskowa. Świeca kolorowa, ozdobna. Blask, błysk świecy. Ogarek, płomień …   Słownik języka polskiego

  • zwiać — dk Xb, zwieję, zwiejesz, zwiej, zwiał, zwiany zwiewać ndk I, zwiaćam, zwiaćasz, zwiaćają, zwiaćaj, zwiaćał, zwiaćany 1. «o wietrze: wiejąc zrzucić, usunąć coś skądś; zdmuchnąć» Wiatr zwiewał śnieg z drogi. Podmuch zwiał kartkę ze stołu. 2. tylko… …   Słownik języka polskiego

  • świeca — {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. ż IIc {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} przedmiot z parafiny, stearyny lub wosku (zwykle podłużny) z wtopionym, biegnącym przez całą jego długość knotem, który po zapaleniu świeci jasnym… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień