zieleń


zieleń
ż V, DCMs. \zieleńeni; lm M. \zieleńenie, D. \zieleńeni
1. «zielony kolor»

Ciemna, soczysta zieleń trawy.

Łagodna, matowa zieleń tkaniny.

Spłowiała zieleń sukna.

2. «zielony barwnik pochodzenia organicznego lub nieorganicznego, mający zastosowanie w malarstwie, przemyśle chemicznym, włókienniczym itp.; zielona farba»

Stosować różne odcienie zieleni.

bot. Ciałka zieleni «zielone ciałka komórek roślinnych, zawierające głównie chlorofil»
chem. Zieleń chromowa «związek nieorganiczny, tlenek chromu, zielony barwnik używany do wyrobu farb artystycznych i drukarskich, lakierów, polew ceramicznych oraz do barwienia szkła»
∆ Zieleń malachitowa «syntetyczny barwnik zasadowy koloru szmaragdowozielonego używany do barwienia bawełny, wełny, jedwabiu, papieru, lakierów»
∆ Zieleń paryska «związek nieorganiczny, podwójna sól arseninu i octanu miedziowego, szmaragdowy barwnik używany w malarstwie; ze względu na właściwości trujące stosowany też jako środek owadobójczy do opryskiwania drzew owocowych»
∆ Zieleń miedziana → grynszpan
3. zwykle blm «zielona roślinność (trawa, zioła, krzewy, drzewa), trawniki, skupiska drzew; zielone części roślin (liście, pąki, łodygi); teren pokryty trawą, krzewami, drzewami; tereny zielone»

Majowa, wiosenna zieleń.

Bujna, zwarta zieleń lasu.

Drzewa okryły się zielenią.

Zieleń miejska, parkowa, osiedlowa.

Wzdłuż ulicy założono pasy zieleni.

Miasto tonęło w zieleni.

Rezerwat zieleni.

Ściana zieleni.

Pola pokryła skąpa zieleń.

4. «ścięte gałęzie krzewów lub drzew wraz z liśćmi, ścięte zielone rośliny (np. tatarak)»

Przybrać, umaić coś (np. domy) zielenią.


Słownik języka polskiego . 2013.

  • zielen — zielen …   Deutsch Wörterbuch

  • zieleń — {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. ż IVa, DCMc. zieleńeni, blm {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} barwa zielona : {{/stl 7}}{{stl 10}}Zieleń trawy. {{/stl 10}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}2. {{/stl 12}}{{stl 7}} zielony… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • zielen — V. (Grundstufe) eine Pistole o. Ä. auf ein bestimmtes Ziel richten Synonyme: anlegen, visieren Beispiel: Der Polizist zielte auf die Beine des Verbrechers. Kollokation: auf die Scheibe zielen zielen V. (Aufbaustufe) einen bestimmten Zweck haben,… …   Extremes Deutsch

  • Zielen — Zielen, 1) auf einen Gegenstand scharf sehen u. ein Geschoß nach demselben richten, um ihn zu treffen; dies wird bei den meisten Schießgewehren durch das Visir u. Korn (s. b.) erleichtert; vgl. Schießen; 2) ehemals so v.w. zeugen, ziehen, bauen …   Pierer's Universal-Lexikon

  • Zielen — Zielen, einer Schußwaffe eine derartige Richtung geben, daß das Ziel getroffen wird, geschieht bei Feuerwaffen mit Hilfe der Visiereinrichtung (s. Visier) …   Meyers Großes Konversations-Lexikon

  • zielen — ↑visieren …   Das große Fremdwörterbuch

  • Zielen (1) — 1. Zielen, verb. regul. neutr. mit dem Hülfsworte haben, scharf auf etwas sehen, um es zu treffen. 1. Eigentlich, da denn der Gegenstand die Präposition nach bekommt. Nach einem Vogel zielen. Er zielete nach mir, traf mich aber nicht. 2. In… …   Grammatisch-kritisches Wörterbuch der Hochdeutschen Mundart

  • zielen — zie·len; zielte, hat gezielt; [Vi] 1 (auf jemanden / etwas) zielen besonders eine Waffe o.Ä. so auf jemanden / etwas richten, dass man ihn / es mit dem Schuss trifft <gut, schlecht, genau zielen; ein gut gezielter Schuss, Wurf>: auf ein Reh …   Langenscheidt Großwörterbuch Deutsch als Fremdsprache

  • Zielen (2) — 2. Zielen, verb. regul. act. 1. * Zeugen; eine im Hochdeutschen veraltete Bedeutung. Kinder zielen. 2. Ziehen, bauen; in welchem Verstande es noch zuweilen in erzielen vorkommt, S. dasselbe. Nelken aus Samen zielen, ziehen. Viel Getreide zielen,… …   Grammatisch-kritisches Wörterbuch der Hochdeutschen Mundart

  • zielen — ins Visier nehmen (umgangssprachlich); ausrichten; anpeilen * * * zie|len [ ts̮i:lən] <itr.; hat: 1. (etwas, womit man schießt oder wirft) genau auf ein Ziel richten, um treffen zu können: gut, genau, scharf zielen; der Jäger zielt auf den… …   Universal-Lexikon