zwaśnić


zwaśnić
dk VIa, \zwaśnićnię, \zwaśnićnisz, \zwaśnićnij, \zwaśnićnił, \zwaśnićniony
książk. «spowodować waśń, niezgodę, niesnaski między kimś a kimś; pokłócić, poróżnić»

Zwaśnić (ze sobą) rodzeństwo.

Spadek zwaśnił rodzinę.

Godzić zwaśnione małżeństwo.


Słownik języka polskiego . 2013.

  • zwaśnić — {{/stl 13}}{{stl 17}}ZOB. {{/stl 17}}{{stl 7}}waśnić {{/stl 7}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • waśnić — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. ndk VIIb, waśnićnię, waśnićni, waśnićnij, waśnićniony {{/stl 8}}– zwaśnić {{/stl 13}}{{stl 8}}dk VIIb {{/stl 8}}{{stl 7}} wywoływać nieporozumienia, niezgodę; różnić, mącić : {{/stl 7}}{{stl 10}}Waśnić rodzinę, małżeństwo …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • pokłócić — dk VIa, pokłócićcę, pokłócićcisz, pokłócićkłóć, pokłócićcił, pokłócićcony «przywieść do kłótni, zwaśnić kogoś z kimś; poróżnić» Pokłócił ze sobą siostry. Pokłóciły ich interesy. Rozstali się pokłóceni. pokłócić się «poróżnić się z kimś» Pokłóciła …   Słownik języka polskiego

  • poróżnić się — {{/stl 13}}{{stl 7}} skłócić się, zwaśnić się z kimś, także mieć odrębne zdanie w jakiejś sprawie : {{/stl 7}}{{stl 10}}Członkowie zespołu poróżnili się. {{/stl 10}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień