ciec


ciec
ndk Vc, cieknie, ciekł, rzad. XI, ciecze, cieką a.
cieknąć ndk Vc, \ciecnie, ciekł a. \ciecnął, \cieckła
1. «płynąć, spływać powoli, małymi strugami, kroplami; sączyć się»

Strumyk cieknie po kamieniach.

Woda cieknie z kranu.

Łzy ciekną komuś z oczu.

Z okien cieknie.

◊ Ślinka komuś cieknie (na myśl o czymś) «ktoś ma wielki apetyt na coś»
2. «być nieszczelnym, przepuszczać wodę lub jakiś płyn; przeciekać»

Dach, rynna cieknie.

3. łow. «o zwierzynie, zwłaszcza o ptactwie łownym: biec szybko, umykać biegiem, przemykać się po cichu na nogach»

Słownik języka polskiego . 2013.